เฉินวั่นหลี่มองเห็นใบหน้าคุ้นตาหลายคนบนรถคันแรก ล้วนเป็นฝูงชนที่เพิ่งล้อมหญิงสาวไว้เมื่อครู่
ส่วนที่เหลือเกือบทั้งหมดล้วนเป็นผู้ชายสายเลือดเดือด ผมเปียมัดรุ่มร่ามด้วยเครื่องประดับกระดูก
ไม่มีข้อยกเว้น — ทุกคนถืออาวุธครบมือ
รถทั้งหมดมีสามคัน เป็นรถจี๊ปเก่ากร้านผุพัง ทั้งประตูรถและฝากระโปรงหน้าถูกพ่นสีกราฟฟิตี้กะโหลกไว้ทั่ว
รถนำที่คนขับคือชายใบหน้าเป็นเนื้องอกครึ่งซีก — ผู้ที่จำได้ว่าเฉินวั่นหลี่ถือขวดยาปรับปรุงพันธุกรรม ส่วนคนนั่งเบาะโดยสารข้างคนขับเป็นชายผิวดำร่างแกร่งผมเปีย
พอเห็นเฉินวั่นหลี่ ชายหน้าเนื้องอกก็แผดเสียงเบา ๆ บางอย่าง ชายผมเปียยื่นลิ้นเลียริมฝีปาก แล้วมองเฉินวั่นหลี่ด้วยแววตาเหยียดหยิมที่ซ่อนความโลภ
เมื่อเห็นใบหน้าหลังล้างเครื่องสำอางของหญิงสาว พวกอันธพาลบนรถตะโกนกึกก้องยิ่งกว่าเดิม
แน่นอน ที่พวกมันไล่ตามมาไม่ได้มีแค่หญิงสาว ยังมียาปรับปรุงพันธุกรรม และมอเตอร์ไซค์สุดหรูของเฉินวั่นหลี่ด้วย
ต้องเข้าใจว่าในดินแดนกลางสงครามแบบนี้ มอเตอร์ไซค์สวยระดับนั้น หายากยิ่งกว่าอาวุธระดับสุดยอดเสียอีก
"ตั๋บ ตั๋บ ตั๋บ ตั๋บ!"
ปืนทุกชนิดพ่นลูกไฟ ยิงรูเรียงเป็นแถวรอยเท้าของเฉินวั่นหลี่
ทรายเหลืองฟุ้งกระจายทั่วทันที
เฉินวั่นหลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย มือที่ถือด้ามดาบยาวพลันกวาดตัดอากาศเบื้องหน้า
การทำท่าทีด้วยอาวุธโบราณในระยะห่างจากรถขนาดนั้น ทำให้คนบนรถหัวเราะครวญกันทั้งฝูง
"จะให้ฉันยืมปืนให้สักกระบอกไหม?"
ทั้งกลุ่มหัวเราะฮือฮา แม้แต่หัวหน้าผมเปียก็ยิ้ม เผยใบหน้าฟันขาวโพลนที่โดดเด่นยิ่งนักท่ามกลางผิวคล้ำ
เฉินวั่นหลี่ไม่รีบร้อน มองดาบในมือ แล้วกวาดสายตามองคนบนรถ ราวกับกำลังคำนวณว่าจะฟันเดียวตัดคนได้กี่คน