“ยังดื้อรั้นไม่ฟื้นตัวอีก งั้นก็ตายซะ!” น้ำเสียงชางฮัวเจวี่ยนแฝงความโกรธ
เย่อูเถียนหัวเราะเย็น “คนที่ดื้อรั้นไม่ฟื้นตัวคือเจ้าชางฮัวเจวี่ยนต่างหาก เจ้าคิดว่าพวกเจ้าสี่คนขั้นกลางแห่งขั้นเทพจะทำให้แผนที่เจ้าอวดอ้างสำเร็จหรือ ค่อย ๆ กลืนถ้ำมาร แบ่งปันการปกครองโลกร่วมกัน แล้วปลุกพลังวิญญาณให้ฟื้นคืน จริง ๆ เชื่อได้อย่างนั้นหรือ?”
“เมื่อพลังวิญญาณฟื้นคืน คุนลุ้นของข้าย่อมมีบุคคลศักดิ์สิทธิ์ใหม่ผุดขึ้น ปราบถ้ำมาร มนุษย์เป็นใหญ่ ทุกเผ่าอยู่ร่วมกันในโลกนี้ มีอะไรไม่ได้?”
ชางฮัวเจวี่ยนปล่อยฝ่ามือต่อเนื่องหลายประทับ คลื่นลมพายุหวีดหวำ บทสนทนาของทั้งสองถูกเสียงพายุกลืนกินหายไป
มารหยวนของราชาปีศาจฉือพุ่งออกจากดวงตามารอย่างบ้าคลั่ง พร้อมระลอกจิตอันดุร้ายของเขาสั่นคลอนกลางหยกแห่งฟ้าดิน
“สักวันเถอะ มนุษย์กับสัตว์อสูรจะอยู่ร่วมกันได้!”
“ขอพลังมารแห่งความโกลาหลจากฟ้าดิน!”
ชั่วขณะนั้น ฟ้าดินก็สั่นสะเทือน ทรายหินปลิวกระจาย
ดินกลายเป็นทรายเหลือง หินกลายเป็นกรวด จิตวิญญาณธาตุดินและธาตุทองลอยขึ้นกลางอากาศ
ดอกไม้หญ้าและต้นไม้เหี่ยวแห้งลงด้วยสายตามองเห็น จิตวิญญาณธาตุไม้สีเขียวอ่อนก็พุ่งรวมตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าเช่นกัน
หิมะที่กองสุมเริ่มหลอมละลาย กองเพลิงสัญญาณลุกโชนควันมืด จิตวิญญาณธาตุน้ำและธาตุไฟพุ่งทะลักมาบรรจบ
เมื่อธาตุทั้งห้าประจันหน้ากันกลางอากาศ ภายใต้การเร่งเร้าของมารวิญญาณ มันก็กลายเป็นก้อนมารหยวนหนึ่ง
มารหยวนก้อนนี้บริสุทธิ์เช่นเดียวกับหลิงหยวน ถูกเทลงบนร่างของเหยียงจู่ทั้งหมด
พลังของเหยียงจู่เริ่มพุ่งทะยาน ขณะนี้วิญญาณของเขาถูกดึงกลับเข้าสู่ทะเลสำนึก ร่างอินทรีย์ของชางฮัวเจวี่ยนเป็นผู้ควบคุมร่างกายนี้แทน
บนใบหน้านั้น ใบหน้าของชางฮัวเจวี่ยนผุดขึ้น เต็มไปด้วยการดูหมิ่นต่อเย่อูเถียน
แม้ร่างอินทรีย์จะยืมร่างของเหยียงจู่ พลังย่อมไม่อาจแสดงออกเต็มที่ แต่ตอนนี้มารหยวนนี้แทรกเข้าร่างกลายเป็นพลังบริสุทธิ์ เขาราวกับกลายเป็นเจ้าแห่งผืนแผ่นดินนี้