หยางหว่านเยว่กับซูหว่านถูกซิ่วเฉิงหลินพาออกมาจากภูเขาหิน
สิ่งแรกที่ซิ่วเฉิงหลินคิด คือทิ้งสองสาวนี้แล้ววิ่งหนีไปเอง
"หยุด! เจ้าต้องพาสองคนนี้กลับโรงแรมตอนนี้ ไม่งั้นรอรับรางวัลตามหาของสำนักพระโพธิสัตว์กับความพิโรธของผู้อาวุโสหยางแห่งสภาผู้อาวุโสไปเลย!"
ซูหว่านรวบผมขึ้น ทั้งที่ดูท่าทางดูเหมือนจะอื้อฉาว แต่ความคมในแววตากลับน่าสยอง
ซิ่วเฉิงหลินก็เป็นผู้ระดับปรมาจารย์ ภายในนั้นถูกเฉินวั่นหลี่กุมหางเสียไว้ ตอนนี้ยังถูกผู้หญิงที่ไม่มีพลังฝีมืออะไรกุมอีก ชั่วขณะนั้นอึดอัดใจจะขาดใจตาย
แต่เมื่อประสานสายตากับซูหว่าน เธอกลับรู้สึกได้ว่าผู้หญิงคนนี้พูดเล่นไม่ลง
หยางหว่านเยว่ไม่รู้ว่าซูหว่านจะทำอะไร แต่ก็รับคำต่อทันทีว่า "ใช่ พ่อฉันมีลูกสาวแค่ฉันคนเดียว เจ้ากล้าทิ้งฉันไว้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา พ่อไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!"
"……"
มุมปากซิ่วเฉิงหลินกระตุกระรัว คลายกำมือแล้วบีบใหม่ "สองคุณหนูทั้งสอง พูดตรง ๆ เถอะ อยากได้อย่างไร?"
"เป็นบอดี้การ์ด จนกว่าเรื่องจะจบ" ซูหว่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่โต้แย้งไม่ได้
ไม่รอให้ซิ่วเฉิงหลินปฏิเสธ ซูหว่านกล่าวต่อว่า "เป็นการตอบแทน เมื่อเรื่องจบลง สำนักพระโพธิสัตว์จะมอบยวิ้นหลิงตันให้เจ้า 3 เม็ด!"
"ประมุขสำนักพระโพธิสัตว์ก็มีความหยิ่งผยองเช่นนี้จริง ๆ สมัยนั้นยุทธภพไม่เข้าใจว่าทำไมประมุขถึงเลือกเจ้าสืบทอดสำนัก วันนี้ก็ได้เห็นแล้ว!"
ซิ่วเฉิงหลินหัวเราะออกมาหนึ่งเสียง
"เจ้าตกลงแล้วสินะ" หยางหว่านเยว่คลายใจ เธอรู้ทันเกินไปว่า เพียงเธอกับซูหว่านสองคน แม้จะมีเงาอำนาจของเฉินวั่นหลี่และฉากหลังคอยหนุนหลัง การขู่ปรมาจารย์ใหญ่ก็เป็นการเสี่ยงอันตรายถึงชีวิต