ไม่มีใครรู้ว่าเฉินวั่นหลี่ไปเอาดาบยาวขึ้นมาในมือตอนไหน
แต่พอดาบเล่มนั้นสะบัดออก แสงคมกรีบร้อยไหมสานสลับกัน พลังปราณดาบถักทอขึ้นกลางอากาศจนกลายเป็นตาข่ายปราณดาบ ก่อรูปเป็นโล่ป้องกันขึ้น
ชั่วขณะนั้น การโจมตีจากวิชามนต์นับสิบก็ระเบิดตกลงบนตาข่ายแสงดาบทั้งหมด
บึ้ม!
พลังงานที่ซ่อนอยู่ในวิชามนต์ระเบิดออก ปะทะเข้ากับตาข่ายปราณดาบโดยตรง เกิดแรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนดูเหมือนจะกระจายออกได้ทุกเมื่อ
"เชอะ แค่โล่ปราณแกร่งภายในแบบนี้ จะกั้นอะไรได้!" ชางเสวียนหมิ่นแสยงยิ้มเย้ย
มิใช่เขาหระหง่ายโง่เขลาแต่อย่างใด หากแต่การโจมตีครานี้ ผู้ฝึกวิชามนต์ทุกคนต่างอาศัยเครื่องรางทั้งสิ้น
เครื่องรางเสริมการโจมตี นอกจากจะทำให้วิชามนต์ของผู้ฝึกวิชามนต์ร่ายได้ทันทีแล้ว ยังเพิ่มอำนาจการทำลายขึ้นอีกชั้นหนึ่ง
ผู้ฝึกวิชามนต์ที่เขานำมาต่างคนต่างมีเครื่องรางโจมตีครบมือ นี่ไม่ใช่แค่นักบำเพ็ญวิชามนต์เข้าถึงทางสิบคน แต่คือรากฐานที่สั่งสมมานับร้อยปีของตระกูลชาง ตระกูลธรรมดาจะหาเครื่องรางมากมายขนาดนี้ได้ที่ไหน!
แต่วินาทีถัดมา รอยยิ้มของเขาก็แข็งค้าง
จะเห็นว่าตาข่ายปราณที่ก่อจากแสงดาบนั้น สั่นสะเทือนเพียงครั้งเดียวกลับคืนสู่สภาพเดิม ล้างการโจมตีของวิชามนต์ทั้งหมดให้สูญสลายเกลี้ยง
ทุกคนต่างตาค้างตกใจ
แม้แต่เซียวจ้านก็อ้าปากค้าง ยิ้มกว้างจนเห็นฟัน
"เป็นไปได้อย่างไร?" ผู้ช่วยผู้จัดการคนที่สองชุดคลุมดำก็หน้าตายเช่นกัน
ไม่นานเขาก็นึกถึงความเป็นไปได้หนึ่งอย่าง
สิ่งที่เฉินวั่นหลี่ใช้เมื่อครู่ มิใช่พลังปราณดาบที่เกิดจากพลังภายในของนักสู้
แต่คือวิชามนต์!
เป็นวิชามนต์ที่อาศัยอาวุธเป็นสื่อ ดูภายนอกเป็นวิชาของนักสู้ แท้จริงแล้วคือวิชามนต์!
เสมือนพิธีกรรมปกป้องของนักพรตอวี้ฝ่าเต็มกำลัง ที่สามารถรับการโจมตีจากวิชามนต์ได้
มิฉะนั้น แม้เป็นปรมาจารย์ใหญ่ระดับ 6 เมื่อเผชิญวิชามนต์จำนวนเท่านี้ก็ไม่มีทางรับได้ง่ายดายเช่นนี้
เรื่องที่เฉินวั่นหลี่เป็นนักบำเพ็ญเข้าถึงทาง พวกเขาก็ได้ยินมา แต่ตอนไหนที่เขามีความสามารถระดับนักพรตอวี้ฝ่ากัน?