ดวงตาเฉินวั่นหลี่เปล่งประกายความมั่นใจไร้ขอบเขต “วิชายึดร่างด้วยวิญญาณ ข้าก็รู้จักดี จะมายึดร่างเนื้อของข้า งั้นก็ดูสิว่าเจ้ามีฝีมือพอหรือไม่!”
ตั้งแต่แรกมิยาโมโตะมูซาชิพูดว่ากฎเหล่านั้นแก้ทางไม่ได้ แม้เป็นความจริง แต่ก็เพื่อก่อกวนจิตวิถีของเฉินวั่นหลี่ เป็นการเตรียมทางให้การรุกวิญญาณเข้าร่างในคราวนี้
เรื่องพลังแห่งศรัทธา เฉินวั่นหลี่ตั้งใจลงมือศึกษาอย่างหนักตั้งแต่กลับมาจากราชาแมลงภู่
ท่ามกลางข้อมูลมหาสมุทรของคัมภีร์แพทย์เซียนสวรรค์ เขาแยกแยะข้อมูลเหล่านี้ออกมาได้
การบำเพ็ญพลังศรัทธา เข้าใจได้ว่าเป็นสายหนึ่งของวิชาเทพ
วิชาเทพบำเพ็ญง่ายที่สุด เผยแพร่คำสอน รวบรวมพลังศรัทธา แม้การบำเพ็ญก็รวมอยู่ในนั้น ขอเพียงมีพลังศรัทธาเพียงพอ ย่อมได้ความสามารถอันทรงพลัง แม้ชีวิตยืนยาวเหมือนสวรรค์
ทว่าได้อย่างย่อมเสียอย่าง พลังศรัทธาโดยแท้คือพลังปรารถนาของมนุษย์ธรรมดา ซึ่งระส่ำระสายเต็มไปด้วยเจ็ดกิเลสบาปกรรม ล่วงเลยกาลนานแม้เทพเจ้าก็จะถูกปนเปื้อน วิญญาณไม่บริสุทธิ์ เบาก็จิตฟั่นเฟือน หนักก็วิญญาณแตกสลาย
ดังนั้นปรมาจารย์สูงสุดแห่งสายมนต์ดำแมลงภู่ในบันทึกตำรา มักจบบั้นปลายอย่างรันทด มีข้อมูลว่ายกตนเองเป็นเครื่องสังเวยเลี้ยงเทพแมลงภู่ ซึ่งก็คือจิตวิปลาส เอาตัวเองเป็นอาหารเลี้ยงเสือตัวนั้นน่ะเอง!
อำนาจวิญญาณเทพปีศาจของญี่ปุ่นก็ไม่ต่างจากนี้ มูซาชิแม้ขณะนี้ยังปกติสุข แต่ก็แยกจากพลังศรัทธาของศาลเจ้าไม่ได้ วันหน้าย่อมแตกสลายในที่สุด
“ตอนข้าเข้าศาลเจ้า ทั้งที่ซุ่มโจมตีรอบด้าน แต่ไม่ลงมือ เหตุผลมีเพียงเดียวคือต้องการยึดร่างเนื้อของข้า”
เฉินวั่นหลี่ยิ้มเย็น ๆ เขาได้รับการหล่อเลี้ยงร่างด้วยธาตุน้ำและไม้ ในสายตานักยุทธ์คนอื่นอาจเพียงแค่ขั้นปฐมภูมิ แต่ความจริงทุกเซลล์ในร่างของเขาล้วนอิ่มเอิบด้วยพลังแห่งสวรรค์แผ่นดิน เป็นผู้มีกายปฐมภูมิแห่งวิถีเสียแล้ว
ยิ่งกว่านั้น เขาคือผู้บำเพ็ญวิถีแท้จริง มิใช่นักยุทธ์ทั่วไป ร่างเนื้อของเขาจึงตรงกับเงื่อนไขของการยึดร่าง
มูซาชิรอมาไม่รู้กี่ปี กว่าจะได้เจอร่างที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้