“นี่คือวิชาไม้วิญญาณของคัลต์เทพอาทิตย์แห่งอเมริกาใต้ในตำนาน เจ้ารากไม้อันนี้ น่าจะเป็นรากไม้ศักดิ์สิทธิ์นับหมื่นปีที่ใช้สร้างคทาเทพอาทิตย์สินะ?”
ถังหลิงอวี่มองดูสิ่งของชิ้นนั้นด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง คุนหลุนนี่มือใหญ่เสียจริง ๆ ของศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถกลายเป็นของล้ำค่าประจำแผ่นดินอย่างนี้ กล้านำมาสร้างเป็นวัตถุวิเศษ!
สาหวังซูซีพลันนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงพูดว่า “เล่ากันมาว่าวิชาไม้วิญญาณของคัลต์เทพอาทิตย์ เป็นเวทมนตร์ของชาวอินเดียนแดง!
สามารถทำให้ต้นไม้แกร่งทนเหลือหลาย ใช้รุกใช้รับได้ ผลไม้ของมันก็ยังเป็นอาวุธสังหาร! แต่มันไม่ใช่แค่เรื่องเล่าขานหรือ?”
ไจ้โก่วเมิ่งไม่แสดงอารมณ์ใด: “ตำนาน? ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตำนานและเทพปกรณัมทั้งหมด ล้วนมีที่มาจากประวัติศาสตร์ที่เคยมีอยู่จริง!”
“งั้นฉันคือจิ๋นสีฮ่องเต้สิ?” สาหวังซูซีทำปากเบ้
“ไปให้พ้น……”
ไจ้โก่วเมิ่งโกรธจัด
เวลานี้ ดั่งที่สาหวังซูซีว่าไว้จริง ๆ เหล่าเถาวัลย์ยักษ์เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ผลไม้บนเถาวัลย์พุ่งเข้าใส่เฉินวั่นหลี่ราวกับก้อนหินจากเครื่องยิงหิน
แทบจะจินตนาการไม่ได้ว่า ผลไม้ธรรมดา ๆ เหล่านี้จะปล่อยพลังที่น่าสยองขนาดนี้ได้ ปรมาจารย์ธรรมดาภายใต้พลังระดับนี้ ร่างกายต้องถูกเจาะทะลุอย่างแน่นอน
“แท้จริงคือวิถีทั้งปวงแห่งสรรพ์ล้วนแผ่ขยายจากคุนหลุน สร้างสรรค์ได้สารพัดรูปแบบ!” ถังหลิงอวี่ส่ายหัวถอดใจเบา ๆ
เธอมองไปยังเฉินวั่นหลี่ ความอยากรู้อยากเห็นในพลังป้องกันของเขาตอนนี้ก็มีอยู่ไม่น้อย
แต่เฉินวั่นหลี่กลับเพิกเฉยต่อการโจมตีของผลไม้เหล่านั้นโดยตรง ยามที่บินมาถึงระยะไม่กี่เมตร มันก็ราวกับชนเข้ากับเกราะปราณที่มองไม่เห็น สลายเป็นผงฝุ่น