จนถึงตอนที่ร่างกายขาดเป็นสองท่อน ดวงตาของอสรพิษยังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยความไม่อาจเชื่อสายตา
วิชาหลอมกายของมันคือหนึ่งในวิทยาลับขั้นสูงสุดของแดนเทียนจู่
สามารถเรียกใช้พลังอำนาจของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างแท้จริง!
นับตั้งแต่ได้เรียนวิชานี้มา ไม่เคยประสบความล้มเหลวเลยสักครั้ง!
แต่กลับถูกเฉินวั่นหลี่ฟันสังหารได้ด้วยการฟันเพียงหนึ่งครั้ง?
แปลว่าเฉินวั่นหลี่มีฝีมือสังหารมันได้ด้วยดาบเดียวตั้งแต่แรกแล้วงั้นรึ? แค่เล่นงานมันอยู่งั้นรึ?
พร้อมความขมขื่นและความเสียดายใจ ร่างของอสรพิษขาดสองท่อนสนิท ไร้วี่แววขยับอีกต่อไป
เฉินวั่นหลี่เงยหน้ามองท้องฟ้า คงได้เวลาแล้ว
คงพอทำให้พวกองค์กรนักฆ่าฉุกคิดบ้างแล้วล่ะ กลับฮั่นตง เริ่มตั้งแต่วันนี้!
……
กลับถึงตระกูลหยวน เฉินวั่นหลี่ล้างตัวแต่งตัวที่ห้องรับแขกเสร็จ ก็ให้พ่อบ้านของตระกูลหยวนพาไปยังห้องของชูอีเหยิน
ห้องไม่ได้เปิดไฟ มองเห็นได้อย่างลุ่มลับเพียงบนเตียง หญิงสาวนอนตะแคงหลังหันเข้าฝาประตู ดูท่าคงหลับสนิทแล้ว
เฉินวั่นหลี่ย่างก้าวเบาหวิว คุ้นเคยเป็นอย่างดีเมื่อล้มตัวลงนอนข้างกายนาง แล้วพลิกตัวกอดรอบเอวหญิงสาว
มือไหลเลื้อนขึ้นจากเอวขึ้นสู่ด้านบน
การเดินทางมาชางหยวนครั้งนี้กิจธุระยุ่งยิ่ง ยังไม่ได้สนิทสังข์กับชูอีเหยินเลยสักครั้ง ก่อนกลับฮั่นตง การผ่อนคลายครั้งสุดท้าย เฉินวั่นหลี่รู้สึกว่าอยากปล่อนปล่อยตัวเองสักครั้ง ตายก็ช่างมันเถอะ!
แต่เมื่อสองมือกำเข้าที่ยอดหยกบางสะโพกนั้น ท่วงท่าของเขาก็หยุดค้าง
หญิงสาวในอ้อมกอดดูเหมือนจะตื่นเช่นกัน ทั้งร่างแข็งทื่อไปหมด!
"นายเป็นใคร!"
"เอ๊ะ!"
ทั้งคู่สะดุ้งพลิกตัวลุกจากเตียงพร้อมกัน
เฉินวั่นหลี่มองหยางหว่านเยว่ที่สวนแค่สายเดียวบ่าไหล่ขาวอ่อนโผล่พ้นผ้า เขาแทบอายจนหน้าร้อนผ่าวทั้งใบ
"ฮึ่ม เธอมานอนอยู่ที่นี่ได้ไง? เมื่อกี้พ่อหนุ่มที่นำทางนั่นบอกชัดๆ ว่าชูอีเหยินพักห้องนี้ไงล่ะ!"