ใบหน้าของเย่อู่เทียนซีดขาวลงอีกหลายส่วน เขาหยุดฝีเท้าที่ไล่ตาม แล้วหันตัวเดินตรงไปยังตำแหน่งดวงตาปิศาจราชา
พลังมังกรเสือไม่มีวินาทีใดที่ไม่ทำลายร่างกายของเขา
ผู้ที่ไม่ใช่จักรพรรดิแห่งมนุษย์ จะควบคุมพลังมังกรเสือได้อย่างไร!
ถ้าไม่มีตราประทับเทพทหารแห่งต้าเซี่ยและเครื่องแบบนักรบชุดนั้น แม้เย่อู่เทียนจะอยู่ในขั้นเทพก็ไม่มีทางรองรับพลังระดับนี้ได้!
โชคชะตาของเผ่าพันธุ์มนุษย์เป็นของมนุษย์ทุกคน มันจะเป็นของเอกชนเพียงรายเดียวได้อย่างไร?
เมื่อเย่อู่เทียนหันตัว เหล่าสัตว์ปีศาจที่ยังมีชีวิตอยู่ระหว่างทางต่างไม่มีตัวใดกล้าเข้ามาขวาง
ชางฮั่วจวี่มองเครื่องแบบนักรบของเย่อู่เทียนจากไกล แต่ไม่แสดงความโกรธเกรี้ยวแบบผู้ที่รู้ตัวว่าแพ้สิ้นเชิง เขายังคงสงบเสงี่ยม กระทั่งมุมปากยังแหย่งรอยยิ้มเย็นชาเจ้าเล่ห์
"เย่อู่เทียน เจ้ามีพรสวรรค์เหนือชน แค่เส้นด้ายเล็ก ๆ ที่แทบไม่ต่อกัน ก็สืบหาข้อมูลทั้งหมดของถ้ำปิศาจมาได้
เช่นนั้นแล้ว เจ้าคงไม่อาจไม่รู้สินะ? เมื่อปิศาจราชาใหญ่ลงมา ดวงตาปิศาจราชาในตอนนี้ ไม่ใช่พลังมังกรเสือเพียงหนึ่งช่วงของเจ้าผู้เป็นเทพทหารจะผนึกได้!"
"ข้ารู้ว่าเจ้าเก็บสะสมพลังมังกรเสือที่รั่วซึมออกมาตอนพวกมันเปิดผนึก แต่เจ้าต้องชัดเจนว่า แม้จะเป็นเทพทหาร มีตราประทับและเครื่องแบบนักรบ ก็ปกป้องให้เจ้ารองรับได้เพียงหนึ่งช่วงเท่านั้น
เกินไปสักเศษส่วนเดียว เจ้าก็ต้องตายแน่นอน
แต่เจ้าก็อยู่ในขั้นเทพแล้ว แม้พลังวิญญาณฟื้นคืน เจ้าก็ยังหวงภัยตัวเองได้ เจ้าทำไมต้องทำแบบนี้?"
ในสงครามเทพปิศาจครั้งนั้น ผู้รู้ความลับที่ซ่อนอยู่ในถ้ำปิศาจและดวงตาปิศาจ นอกจากชนชั้นสูงแห่งคุนหลุนแล้ว ก็เหลือแต่คนในราชสำนักไม่กี่คนเท่านั้น