แค่เจอหมาป่าปีศาจขั้นครึ่งก้าวสู่ขั้นเหนือมนุษย์สิบกว่าตัว กับปีศาจมืดขั้นเหนือมนุษย์สองตัว ก็สร้างความเสียหายได้แล้ว
เมื่อครู่ผ่านการเชื่อมโยงจิตกับปีศาจมืดหนึ่งตัว รู้มาแล้วว่าเบื้องลึกของที่ราบหิมะ ยังมีปีศาจอีกไม่ต่ำกว่าร้อยตัว และยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ขาดสาย
ผลของการเดินหน้าต่อไป ไม่ต้องพูดก็เข้าใจ
คณะทั้งหมดถูกทำลายจนราบคาบตรงนี้ ก็เป็นไปได้
คนในคณะต่างมองออกข้อเท็จจริงนี้แล้ว แม้จะไม่มีใครอยากถอย แต่ขวัญกำลังใจย่อมได้รับผลกระทบตามธรรมดา
“ต้องรุกไปถึงจุดนี้ และต้องฆ่าหัวหน้าปีศาจมืดให้ได้ กองทัพถึงจะเปิดฉากยิงระยะไกลได้!”
เย่อู่เทียนชี้ไปที่แผนที่ นั่นคือแอ่งภูเขาแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างจากดวงตาราชปีศาจไปราวร้อยลี้
หยางปาต้ากลืนน้ำลายลำบาก ๆ “ด้วยวาสนาของท่านและราชโองการจากราชสำนัก ก็ยังหว่านล้อมไม่ได้หรือ ให้สำนักที่หลบซ่อนจากโลกภายนอกและคุนหลุนออกคนช่วยบ้าง?”
“จะไม่มีคนช่วยแล้ว!” เย่อู่เทียนกล่าวราบเรียบ
“ทำไม? หรือพวกเขาจะไม่ยอมเป็นชาวต้าเซี่ยอีกแล้ว?” หยางปาต้าเส้นผมพลิ้วพร่างด้วยความเกรี้ยวกราด ฟันยาวฟันลงพื้นอย่างหนักหน่วง ทั้งตัวแผ่อาฆาตจ้า
เย่อู่เทียนยิ้ม แล้วตอบกลับด้วยคำถาม “เจ้าคิดว่าสัตว์ปีศาจพวกนี้ วิ่งออกมาได้เองฟรี ๆ งั้นเหรอ?”
รูม่านตาของหยางปาต้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
“ฉันรู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไร! สิ่งเหล่านั้นไม่มีประโยชน์หรอก พวกเราทำได้แค่รุกไปถึงแอ่งภูเขาแห่งนี้ แล้วฉันถึงจะเข้าไปข้างในดวงตาราชปีศาจเพื่อเปิดผนึกใหม่ได้! ไม่เช่นนั้น ปีศาจที่ไหลออกมาไม่ขาดสายแบบนี้ คือจุดเริ่มต้นของมหันตภัยครั้งใหญ่!”
เย่อู่เทียนสีหน้าไม่เปลี่ยน มองไปยังคนทั้งหลายที่ล้อมกองไฟอบอุ่นตัว แล้วโบกมือเรียกราชาหมาป่าหิมะเข้ามา