แนวหน้า
ชายคลองปิศาจด้านนอก ฐานทัพมารดาเทพและกรมหน่วยรบหนึ่งของกองกำลังไฟฟ้าเซียนได้ปะทะกันอย่างเต็มรูปแบบ
ทั้งสองฝ่ายดูเหมือนจะตบะแตก
ถึงขั้นใช้ปืนใหญ่ยิงถล่มกันเลยทีเดียว
ต่างฝ่ายต่างก็มีความสูญเสีย
นายทหารผู้รับผิดชอบของกองกำลังไฟฟ้าเซียนโกรธจนด่าพรืด
ขณะนั้นลูกน้องวิ่งมารายงาน "รายงานนายทหาร! เป้าหมายมีจักรยานยนต์กำลังเข้าใกล้จากทิศทางชายคลองปิศาจ ระยะห่าง 5 กิโลเมตร!"
"จักรยานยนต์?" นายทหารไม่อยากเชื่อ หันกล้องส่องทางไกลไปมองทันที
เห็นจักรยานยนต์สายรุ่นแอ็กซ์คันหนึ่งกำลังพุ่งเข้ามาจากริมฟากไกลด้วยความเร็วสูงมาก
บนคันนั้นคือชายหนุ่มเอเชียสองคน
นึกถึงคำสั่งของเวด นายทหารร้องบอกทันที "รวบรวมกำลังยิงหนึ่งกรม ยิงปืนใหญ่ใส่จักรยานยนต์คันนั้น!"
"ครับ!"
ชิงหลงเคยผ่านสมรภูมิมาแล้ว แต่ส่วนใหญ่เป็นการต่อสู้ระหว่างผู้บำเพ็ญกำลังภายในขั้นสูงมากกว่า
ในสมรภูมิที่เสียงปืนใหญ่คำรามและเสียงปืนไรฟล์ดังกระหน่ำเช่นนี้ เขาก็ยังรู้สึกอะดรีนาลีนพุ่งฉีดขึ้นในทันที
ร่างเนื้อเดียวกระดูกเดียว ถ้าโดนปืนใหญ่เข้าไปก็แหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแน่นอน!
"นี่ ก็เป็นอย่างที่ข้าพึ่งบอกไปนั่นแหละ เข้าใจแล้วใช่ไหม?"
"พุ่งเข้าแนวหน้า ไปโปรยระเบิดมือ นี่คือแผนของนายงั้นเหรอ?"
"ก็ใช่นี่"
"เฉินวั่นหลี่ ข้ามีคำแนะนำให้นายหนึ่งข้อ กลับประเทศแล้วอยู่บ้านนอนเฉย ๆ ไปเถอะ แนวหน้าแบบนี้ไม่เหมาะกับนาย"
"เอ่อ... แล้วนายมีคำแนะนำที่ดีกว่านี้เหรอ?"
"ไม่มี!" ชิงหลงแค้นตาขวาง
"งั้นนายพูดไปได้ไงเนี่ย ทำตามแผนข้า!"
"ข้าเห็นแล้ว นายตั้งใจอยากให้ข้าตาย!"
ขณะที่ทั้งสองคุยกัน จักรยานยนต์ได้เข้าใกล้สมรภูมิไม่ถึง 2 กิโลเมตรแล้ว เมื่อยิ่งเข้าใกล้มากขึ้น กระสุนจากการยิงระยะสั้นของปืนไรฟล์ก็ตกลงมาที่เท้าของทั้งสองคน
ชิงหลงรู้ว่า ยิ่งเข้าใกล้ กระสุนก็จะยิ่งหนาแน่นมากขึ้น
เขารีบปล่อยปราณแข็งออกนอกร่าง คลุมทั้งสองคนไว้ข้างใน
เมื่อเข้าใกล้สมรภูมิไม่ถึง 1 กิโลเมตร เสียงปืนยาวปืนสั้นนับไม่ถ้วนก็ดังขึ้น กระสุนพุ่งเข้าใส่อย่างหนาแน่น กลิ่นควันดินปืน เสียงโลหะกระทบกระทั่งดังกึกก้องเมื่อกระสุนปะทะกับตัวจักรยานยนต์ ทุกอย่างทำให้ขนหัวลุก