ในน่านน้ำทะเลต้าเซี่ย บนเรือประมงยักษ์ลำหนึ่งซึ่งจอดใกล้เส้นแบ่งน่านน้ำสาธารณะ ชายชราผู้แต่งกายเหมือนขอทานอยู่ที่หัวเรือ มือหนึ่งถือเนื้อปลาครึ่งตัว อีกมือถือไว้กระติกสุรา
สายลมทะเลพัดมา กลิ่นคาวปลาทำเอาชายชราไม่พอใจ มีเพียงสุราแช่ร้อนเพียงอึกเดียวเท่านั้นที่ทำให้รู้สึกสบายตัวขึ้นได้
อึกเดียวลงคอ ริ้วรอยบนใบหน้าจ๋มกระพ้อก็คลี่คลายลงบ้าง
กัปตันเรือจุดบุหรี่ โบกมือไล่ลูกเรือที่ยืนใกล้เกินไปออกไป แล้วไอ้เฮงตื๊ดหนึ่งครั้ง
"พ่อเฒ่า เรือของพวกเราจอดอยู่ตรงนี้สองวันแล้ว แต่ท่านก็ยังไม่บอกซะทีว่าจะเอายังไงต่อ"
จ๋มกระพ้อเหวี่ยงก้างปลากับกระติกสุราทิ้ง เช็ดมือมันยังกับทางเสื้อผ้าของตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ "คำนวณเวลาดูแล้ว ก็น่าจะถึงแล้ว เรือเตรียมพร้อมแล้วใช่ไหม?"
"เตรียมพร้อมแล้ว เพียงแต่..."
กัปตันทำปากเม้มไปทางเรือประมงลำเล็กที่ห้อยอยู่ท้ายเรือ เรือพายแบบนั้น พวกเขาที่ทำเรื่องทะเลมานานหลายสิบปีไม่ได้ใช้กันแล้ว
แต่เฒ่าขอทานคนนี้ให้เงินเขามาร้อยล้าน ระบุด้วยว่าให้แล่นเรือมาถึงตรงนี้ พร้อมจัดเรือพายเล็กให้หนึ่งลำ ธุรกิจที่ใจกว้างเช่นนี้ เขาไม่มีเหตุผลที่จะไม่รับ
"พ่อเฒ่า เรือลำนี้มันทนแรงลมคลื่นไม่ได้แม้แต่นิดเดียว! หรือไม่... ท่านบอกมาเถอะว่าจะไปทางไหน เดี๋ยวข้าเสี่ยงดวงส่งท่านไปให้ถึงก็ยังได้!"
กัปตันมองจ๋มกระพ้อที่ดูเหมือนแค่สายลมทะเลก็พัดปลิวได้ จึงกัดฟันพูดออกไปทั้งที่ใจสั่น
จ๋มกระพ้อไม่เอ่ยปาก ลุกขึ้นเดินไปที่ท้ายเรือ แล้วปลดเรือประมงลำเล็กออกจากตัวเรือใหญ่ โยนลงทะเลไปตรง ๆ
"กลับไปเถอะ กลับไป!"
จ๋มกระพ้อโบกมือลา แล้วกระโดดลงไปใต้ความตกตะลึงของกัปตัน ลงมายืนบนเรือประมงลำเล็กอย่างมั่นคง ขอบเรือจมลงเพียงเล็กน้อย
กลางทะเลกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต เรือลำเดียวเปล่าดาย แค่คลื่นเพียงลูกก็พลิกเรือและฆ่าคนได้