“เอาสินทรัพย์บางส่วนไปโอนให้ตระกูลวู ย้ายไปเซียงหนาน ด้วยฐานที่มั่นของสำนักแพทย์ผีในเซียงหนาน แม้มือของกรุงเจิ้งจะยื่นมามา ก็ต้องใช้เวลาไม่น้อย” วูซือเปินคิดตอบ
“แต่ภูเขาเสวียนอู่ห้ามทิ้งเด็ดขาด เพราะน้ำวิญญาณและของต่าง ๆ น่าจะมาจากที่นั่น!” อู๋ฉีอินรู้เรื่องนี้มากกว่าคนอื่น
“แผนพวกที่คุยกันอยู่นี่แทบไม่มีประโยชน์ สิ่งเดียวที่มีประโยชน์คือ เฉินวั่นหลี่ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ยังแข็งแกร่งอยู่หรือไม่! ถ้าไม่มีเขา ทุกอย่างก็แค่ถ่วงเวลา”
ซ่งซือหมิงเอ่ยเสียงหนักแน่น คำพูดเดียวตกใส่หัวใจของทุกคนราวค้อนยักษ์
เซียวจ้านพยักหน้าร่วมความเห็น ธุรกิจของเฉินวั่นหลี่ใหญ่โตเกินกว่าจะคะเนค่า แม้ปรมาจารย์ระดับสูงสุดยังต้องเฝ้ามองด้วยใจร้อน
แถมสารดั้งเดิมกับน้ำวิญญาณแบบนี้ ทางการก็ไม่มีวันยอมให้ไหลออกไปข้างนอก
ไม่เหมือนบางตระกูลใหญ่ที่มีปรมาจารย์สักคนสองคนก็รักษาหน้าตาได้
หน้าตาของเฉินวั่นหลี่นั้น ถ้าไม่มีผู้เหนือมนุษย์ก็ไม่มีใครแบกรองได้!
แม้ตอนนี้เซียวจ้านกับวูซือเปินล้วนเป็นปรมาจารย์แล้ว ก็ยังแบกหน้าตาของแผนที่ธุรกิจของเฉินวั่นหลี่ไม่ไหว
“งั้นฉันจะไปเมืองหลวงด้วยตัวเอง ขอเข้าพบท่านเทพสงครามเย่! ถ้าท่านไม่รับ ฉันก็ขอพบประมุขใหญ่!”
ชูอีเหยินผุดลุกขึ้นยืนพร้อมเสียงฮือ
เซียวจ้านคิดชั่วครู่แล้วกล่าว “พอไปถึงขั้นนั้น ที่รอดได้คงเหลือแค่สายธุรกิจยาจีน ไม่มีเฉินวั่นหลี่แล้ว สิ่งที่เกี่ยวข้องกับสารดั้งเดิมกับน้ำวิญญาณ ไม่ถูกเมืองหลวงกลืนก็ถูกทางการกลืน!”
ดวงตาของทุกคนวาบด้วยความหนักอึ้งและไม่ยอมแพ้
โลกใบนี้ไม่เคยมีความยุติธรรมแท้จริง แม้แต่กฎหมายยังถูกวางไว้เพื่อคุมโลกธรรมดาเท่านั้น
ตอนเฉินวั่นหลี่ยังอยู่ ทุกฝ่ายเกรงใจเขา เอาความยุติธรรม แม้กระทั่งความเอนเอียงมาให้ ก็เพราะเขาเอาของที่มีค่ายิ่งกว่ามาแลก ไม่เคยเป็นเพราะความยุติธรรม