ยิ่งก้าวเดินลึกเข้าไปในแกนกลางของเกาะหินโสโครก เจ้าสาวหวังซีเกอก็รู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศเปลี่ยนไป
ราวกับมีพลังบางอย่างที่มองไม่เห็นกดทับลงมา ทั้งตัวจึงอึดอัดหนักอึ้งผิดธรรมดา
ข้างหูยังมีเสียงประหลาดดังขึ้นเป็นครั้งคราว เหมือนเสียงร้องเพลงบ้าง ก็เหมือนเสียงร่ำไห้โหยหวนของสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งบ้าง
ยาวิญญาณแถวนั้นไม่มากนัก ทั้งสองคนก็ไม่ได้ตั้งใจเก็บเกี่ยวเป็นพิเศษ เจอเมื่อไรก็หยิบมาเก็บไว้เมื่อนั้น
พอเดินออกมาราวพันเมตร พื้นใต้เท้ายิ่งชื้นแฉะ มีแอ่งน้ำเป็นหย่อม ๆ ซึ่งทับถมไปด้วยน้ำทะเลสีดำ
ความเย็นเจี๊ยบราวกับลมเย็นสายหนึ่งพุ่งแทรกเข้ามาที่ต้นคอไม่หยุดหย่อน
กลิ่นเน่าเหม็นยิ่งหนักแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ทุกอย่างรอบตัวล้อมรอบไปด้วยบรรยากาศสยดสยอง
"ไม่น่าแปลกใจที่เรียกว่าทะเลผีมืด ขนาดนี้ก็ชอบกลจริง ๆ!" หวังซีเกอบ่นพึมพำออกมาอย่างห้ามใจไม่ได้
เฉินวั่นหลี่กลับยังเยือกเย็นใจเหมือนเดิม ยังแซวเล่นอย่างสนุกอีกต่างหาก "ขนาดชอบกล ก็นายเองที่ร้องไห้ฮือฮือขอมาเอง!"
หวังซีเกอ pursed ริมฝีปาก "นายรำคาญฉันขนาดนั้นเชียวรึไง? ไม่งั้นทำไมชอบแกล้งฉันอยู่ร่ำไป?"
"อือ พูดงี้ก็พูดงี้ ถ้านายกับพี่ชายนายตกน้ำพร้อมกัน ฉันคงรีบช่วยพี่ชายนายก่อน!" เฉินวั่นหลี่พูดพลางยิ้มแฉ่ง
"???" หวังซีเกอโกรธขึ้ง "นายรอดูเถอะ แค่ประโยคนี้ประโยคเดียว ฉันก็ต้องบอกให้พี่ชายฉันมาฟันฟันนายหลุดทั้งปากแน่นอน!"
เฉินวั่นหลี่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย คำพูดของหวังซีเกอมันน่าสนใจอยู่เหมือนกัน!
ในสายตาของเธอ หวังโหยวชื่อมีฝีมือถึงขั้นนั้นจริงรึ? หรือเป็นเพราะหวังโหยวชื่อพูดเอง?
พูดอย่างนี้เข้าให้ เขาก็เริ่มตั้งตารอการต่อสู้กับหวังโหยวชื่อขึ้นมาบ้างแล้ว!