เหอเต่าหยวนถึงกับเบลอไปทั้งหน้า กำลังคิดว่าอาจจะศิษย์น้องฟังข่าวผิด
ตอนเขากลับขึ้นภูเขา เฉินวั่นหลี่เพิ่งขึ้นถึงปรมาจารย์ระดับ 6 เอง แต่ตอนนี้กดใส่พระเจ้าครึ่งก้าวเกินธรรมดาจนแทบจะฆ่าได้แล้วงั้นรือ?
ผู้สูงส่งเหนือธรรมดา ในโลกมนุษย์น่ะเทียบเท่าเทพ แล้วเฉินวั่นหลี่กล้าลงมือสังหารแล้ว?
ไม่ ไม่ แน่นอนว่าต้องฟังผิดแน่!
"เด็กนี่ เจ้าฟังมาจากไคร? ฟังข่าวผิดหรือเปล่า?"
เหอเต่าหยวนอดบ่นพึมพำไม่ได้ แต่คำยังไม่ทันจบ เสียงของจางจิ่วก็ดังแว่วมาจากหน้าประตู
"ศิษย์พี่ ท่านปรมาจารย์เฉินมาเยี่ยม!"
"อ๊ะ! เอ่อ!" เหอเต่าหยวนรีบพยุงตัวลุกขึ้น แต่ความปวดแสบทั่วร่างทำให้เขาสะดุ้งเซ แล้วล้มนั่งลงอีกครั้ง
เห็นจางจิ่วพาเฉินวั่นหลี่เดินเข้ามา
เฉินวั่นหลี่ยังคงดูสง่างามเช่นในความทรงจำ ไม่มีแม้แต่รอยแผลเดียวบนร่าง เหอเต่าหยวนอ้าปากจ๋อย "ขอน้อมรับท่านปรมาจารย์เฉิน ผ...ผม มารยาทไม่ครบถ้วน ขอให้ท่านปรมาจารย์เฉินโปรดให้อภัย!"
"มารยาทพิธีรีตรองก็ขอผ่านเถอะ!" เฉินวั่นหลี่กวาดสายตามองเหอเต่าหยวน ใบหน้าเปลี่ยนไปทันที
ตลอดทางที่เดินมา จางจิ่วเล่าไว้แล้วว่าตะปูเก้าวิญญาณคือบทลงโทษที่โหดเหี้ยมที่สุดของสำนักหลงหู่ เป็นตะปูไม้มืดจำนวน 9 เล่ม สลักเครื่องรางสิงกลืนวิญญาณเอาไว้ แทงลงไปในจุดฝังเข็มทั้งเก้าบนเส้นประธานเหรินและตู้
ผู้ถูกลงทัณฑ์จะต้องทนความเจ็บปวดกลืนกินวิญญาณจากพลังธาตุมืดในยามที่หยางสูงสุดและหยินสูงสุดของทุกวัน เส้นลมปราณทั่วร่างจะถูกพลังธาตุมืดแช่แข็งตรึงไว้ ราวกับตกลงไปในบ่อน้ำเย็น ทรมานดั่งหมื่นงูกัดกินหัวใจ
ก็เพราะวิธีนี้โหดเหี้ยมเยี่ยงนี้ จึงทำให้ความแค้นของจางจิ่วที่มีต่อพระหยางเจินเหรินกับศิษย์ถึงขีดสุด
และเมื่อใช้วิธีนี้แล้ว ไม่มีทางหวนกลับอีก ผู้ถูกลงโทษมีทางเดียวคือรอวันที่หยางชี่ขาดจนตาย