เฉินวั่นหลี่อาศัยพลังของตนเพียงลำพัง ต้านทานการโจมตีของทุกคนไว้ได้อย่างห้าวหาญ แถมยังสังหารผู้ต่อต้านไปเกือบครึ่งหนึ่ง ซึ่งก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนตกตะลึงแล้ว
และตอนนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับการรุกใส่พร้อมกันด้วยท่าไม้ตายเกือบบ้าคลั่งของทุกคน เขากลับยิ้มเย้ยหยันเบา ๆ อย่างสบายใจ ทำให้เหล่าผู้คนตื่นตระหนกและโกรธแค้นพร้อมกัน
หรือว่าเขาจะยังมีแรงเหลืออยู่จริง?
"เฉินวั่นหลี่! เจ้าจะแสร้งทำเป็นเรื่องใหญ่อีกนานแค่ไหน พวกเราถ้าฝืนอีกแค่ครู่เดียว เจ้าก็จะพินาศไปเอง!"
ผิงฉีไห่ร่างเปื้อนคราบเลือดทั่วตัว ดวงตากลอกแกล้ม กรีดร้องด้วยความโกรธ ประหนึ่งเป็นการปลุกขวัญกำลังใจให้คนรอบข้าง
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนกลับมามั่นใจขึ้นอีกครั้ง คนขนาดนี้ก็ตกอยู่ในสภาพสิ้นสุดฤทธิ์แล้ว เฉินวั่นหลี่ที่ถูกล้อมโจมตีจะไปดีกว่าพวกเขาได้ยังไง?
นักสู้ระดับสูงสุดสองสามสิบคน สลับกันซอยซ่าน บวกกับผู้เป็นเทพเหนือมนุษย์สามคนที่คอยหาจังหวะปล่อยหมัดฆ่า แม้เฉินวั่นหลี่จะสังหารพวกเขาไปเกือบครึ่ง ตัวเขาเองก็ย่อมสูญเสียพลังมหาศาลแน่นอน
มันก็เหมือนนักเรียนมัธยมต้นสองสามสิบคน พากันหิ้วไม้กระบอกและท่อเหล็กฟาดหมัดมั่วๆ ใส่ชายหนุ่มร่างกำยำคนหนึ่ง ขณะที่ข้าง ๆ ยังมีชายแกร่งอีกสามคน คอยแอบแทงมีดเป็นระยะ
แม้จะรับมือได้ ก็ย่อมเป็นการทดสอบขีดจำกัดของพละกำลังและฝีมือการต่อสู้อยู่ดี
แน่นอนว่ามันคือการแสร้งว่ายังมีแรง! สิ้นสุดฤทธิ์แล้ว!
"เฉินวั่นหลี่! เจ้าต้องจ่ายราคาด้วยชีวิตสำหรับความเย่อหยิ่งของเจ้า!"
โอลาส่องแสงสีน้ำเงินออกจากรูตาแนวตั้งสีเงินของนางอย่างไม่ขาดสาย แล้วเปลวเย็นเหล่านั้นก็ค่อย ๆ ประสานกลางอากาศจนกลายเป็นหงส์น้ำแข็งยักษ์ขนาดมโหฬาร