จีเสวียนอี้ยิ้มบาง "ผมเพียงมาถ่ายทอดคำของอาจารย์เท่านั้น!"
"โอ้!" ในดวงตาของจอมทัพเหยียแวบของประกายคมจางหายลง เขายังคงถอนหญ้าต่อไป แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า "ส่งคำถึงแล้วก็ไปได้!"
จีเสวียนอี้ประนมมือทั้งสอง แม้ทำท่าประนมมือของคนรุ่นหลัง แต่น้ำเสียงกลับไม่ค่อยเกรงใจนัก
"คำของอาจารย์ถ่ายทอดถึงแล้ว แต่ส่วนตัวเสวียนอี้ มีข้อสงสัยอยากถามจอมทัพเหยียอยู่ไม่กี่ข้อ!"
"พูดมา!"
"เฉินวั่นหลี่สังหารน้องชายร่วมสายเลือดของผม จอมทัพเหยียทรงเห็นเรื่องนี้อย่างไร!" จีเสวียนอี้ถาม
"ตระกูลจีประมาทตัวเอง!"
ใบหน้าของจีเสวียนอี้เย็นลงเล็กน้อย ในแววตาเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง "จอมทัพเหยีย ผมเพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นพ้นมนุษย์ อาจารย์บอกว่าผมคือศิษย์รุ่นหลังที่มีพรสวรรค์เลิศที่สุดของคุนหลุนในรอบ 500 ปี วันข้างหน้าอาจก้าวสู่เขตเทพได้!"
จีเสวียนอี้มีทุนทรัพย์แห่งความหยิ่ง เขายังไม่ถึง 30 ก็ใกล้ขั้นพ้นมนุษย์แล้ว ได้เข้าเป็นศิษย์ของชางซยง หนึ่งในเจ้าเจ็ดแห่งคุนหลุน
หากวันหน้าเขามีจริงถึงระดับเขตเทพ อนาคตอาจมีโอกาสสืบทอดมรดกของอาจารย์ชางซยง และมีที่นั่งหนึ่งในบรรดาเจ้าเจ็ดแห่งคุนหลุน
ทว่าเขาไม่คิดว่าจอมทัพเหยียจะแค่ถามกลับมาเรียบ ๆ ว่า "แล้วไง"
จีเสวียนอี้เงียบไปครู่หนึ่ง ในดวงตามีความโกรธจากการถูกดูถูก "เฉินวั่นหลี่แม้จะได้รับการสืบทอดมหาชะตา แต่ตามกฎแล้ว วันหน้าต้องขึ้นสู่คุนหลุน ต้องอยู่บนภูเขาตลอดชีวิต ห้ามลงมาอีก
จอมทัพเหยียทรงเดินหมากรุกกับคุนหลุนและแพ้ต่อหนึ่งชั้น วันหน้าย่อมมีผู้มารับตำแหน่งของฝ่าบาทต่อ และคนนั้นย่อมมาจากคุนหลุน!
ฝ่าบาทแน่ใจหรือว่าจะตัดขาดกับตระกูลจี กับผม เพื่อคนที่อนาคตไม่มีวันปรากฏตัวอีกเพียงคนเดียว?"
จอมทัพเหยียหัวเราะ "งั้นน้องชายคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มาต่อรองเงื่อนไขกับข้าแล้วสินะ?"