ถังหลิงอวี่รู้ดีว่าสำหรับเฉินวั่นหลี่แล้ว เซียวจ้านไม่ใช่เพียงน้องเล็ก ไม่ใช่ศิษย์ และยังเป็นเพื่อน — ไม่ใช่เครื่องมือทิ้งได้เลยแม้แต่น้อย!
เธอลังเลเพียงครึ่งวินาที ก็ต้องคืนกระบี่ยาว ณ ตอนนั้นเอง เย่ฉือนากลับฉวยตัวเซียวจ้านขึ้นเป็นอาวุธ แล้วขว้างเข้าใส่เธอ
ถังหลิงอวี่ไม่มีเวลาได้คิดมาก พลังที่เหนือธรรมดาจากการสะบัดมือเพียงหนึ่งครั้ง ผู้เป็นปรมาจารย์ก็รับไม่ไหว เธอจึงรีบยื่นมือรับตัวเซียวจ้านไว้ทันที
แค่วินาทีที่ประทับตัวเซียวจ้าน ใบหน้างามของถังหลิงอวี่ก็เปลี่ยนสีทันที "ไร้ยางอาย พระเถื่อน!"
ชาหวังซูซีกับไจ้โก่วเมิ่งเพิ่งเหยียบพื้น ได้ยินเสียงจึงหันมอง แล้วเห็นว่าตอนนี้ใบหน้าของเซียวจ้านดำคล้ำเป็นสีม่วงเข้ม แม้น้ำลายที่พ่นออกมาก็ดำม่วงชะมัด จะมีชีวิตรอดหรือไม่ยังไม่รู้
"ปล่อยเขาลงเร็ว! มันคือพิษแมลงนรกทั้งเก้า แพร่เข้าสู่ร่างผ่านผิวหนังได้!" ไจ้โก่วเมิ่งมองเห็นสภาพของเซียวจ้านชัดเจน ตกใจจนแทบคลั่ง
ถังหลิงอวี่เห็นด้วยตาตัวเองว่าสีม่วงดำกำลังผุดขึ้นบนหลังมือขวา จึงปิดกั้นเส้นเมริเดียนของแขนขวาทันที
"เสียเปล่า มันช่วยชะลอความเร็วที่พิษจะไหลลงสู่ชีพจรหัวใจเท่านั้น!" มุมปากของเย่ฉือนาโค้งเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน
พระผู้ตัดขาดอารมณ์ทั้งเจ็ด ย่อมเหยียดหยามความโง่เขลาของมนุษย์ที่ถูกภาระแห่งความรักผูกมัด!
หากถังหลิงอวี่เป็นผู้ไร้หัวใจ ก็คงไม่ลงมือช่วยคน และย่อมไม่ติดพิษง่าย ๆ อย่างนี้
"เมื่อเสียแขนขวาไป เจ้าจะยังสู้ได้อีกหรือ?"
เย่ฉือนาก้าวเข้ามาทีละก้าว คทาปราบมารกลับคืนสู่มือเขาแล้ว นิ้วสั่งชี้ สิบสามมหาธรรมราชก็พุ่งเข้าสังหารพวกไจ้โก่วเมิ่งอีกครั้ง