เซอร์บัวในตอนนี้ตกใจจนขวัญหาย เอาหัวกราบไม่หยุด "ข้าแต่จ้าวหมาป่าหิมะ เรา... เราก็เป็นสายเลือดเดียวกับพระองค์! ครั้งนั้นพระองค์เคยสัญญาว่าจะดูแลพวกเราชาวเคจีบี!"
จ้าวหมาป่าหิมะยกมือขึ้นเบา ๆ เป็นเชิงให้เซอร์บัวหุบปาก แล้วค่อย ๆ หันกลับมามองเฉินวั่นหลี่ "ข้าน่าจะเคยกล่าวถ้อยคำเช่นนั้นจริง"
"แล้วเรื่องนั้นมันเกี่ยวอะไรกับข้า" เฉินวั่นหลี่ยิ้มบาง ๆ
ถ้อยคำนี้ทำให้บรรยากาศในสถานที่ตึงเครียดขึ้นทันที
โอลากับพวกศาสนบุตรต่างแสดงความปลื้มปิติออกมาทั้งหน้า เขาเหล่านั้นแสนจะอยากให้เฉินวั่นหลี่กับจ้าวหมาป่าหิมะต่อยหูต่อตีกัน
ตอนนี้เฉินวั่นหลี่ไม่รู้จักหน้ามือตาปี้ กล้าพูดจาหยิ่งผยองเช่นนี้ จ้าวหมาป่าหิมะจะไม่ฟาดฝ่ามือเดียวตบให้ตายก็แปลกแล้ว!
ใบหน้าของจ้าวหมาป่าหิมะเริ่มมืดครึ้มลงเล็กน้อย ไม้เท้าในมือกระแทกพื้น ชั่วขณะนั้นเสียงฝีเท้าที่แน่นหนาก็แทรกตัวตัดผ่านท้องฟ้ายามราตรีกลางหุบเขา
อ้าวว!
เสียงหอนของฝูงมนุษย์หมาป่าดังขึ้นสลับกันไปมา ก้องกัมปนาทไปทั่วทั้งหุบเขา กระทั่งหิมะบนยอดเขาก็ถูกสะเทือนจนพังทลายร่วงหล่นลงหุบเขาไม่หยุด
แล้วฝูงสัตว์ประหลาดก็เหยียบหิมะประปังเดินออกมาจากหุบเขา ยิ่งเดินยิ่งเข้ามาใกล้
เมื่อทุกคนเห็นรูปร่างของพวกมันชัด ๆ เทียบกับจ้าวหมาป่าหิมะตรงหน้าซึ่งแทบไม่ต่างจากมนุษย์เลย พวกมันคือสัตว์ประหลาดโดยแท้
สูงสองถึงสามเมตร ทั้งร่างปกคลุมไปด้วยขนยาวสีเทาขาว ดวงตาคู่แดงก่ำราวเลือด เปล่งประกายดุร้ายของสัตว์ร้าย
ส่วนหัวเป็นรูปร่างหมาป่าป่าโดยสิ้นเชิง แต่กลับเดินตัวตรง แขนขาแยกส่วน คล้ายมนุษย์ก็ไม่ใช่มนุษย์
"น นี่มันมนุษย์หมาป่าในตำนานเรื่องจริงแท้ ๆ นี่นา!" เยลีนาอุทานออกมา
ราชันมนุษย์เงือกกวาดสายตามองผ่าน แอบกล่าวกับตัวเองในใจว่า สายเลือดมืดของมนุษย์หมาป่าพวกนี้กลับเข้มข้นกว่าเผ่ามารเงือกของพวกเขาอยู่มาก