เกาะลับ ภูเขาหิน
ผู้ฝึกตนกึ่งก้าวล้ำเลิศทั้งเจ็ดต้องสิ้นชีพไปหมดสิ้น ตายกันทีละคนเลวร้ายยิ่งกว่ากัน
ปรมาจารย์ระดับล่างที่สำนักซ่อนตัวนอกโลกพามาด้วยนั้น ก็ถูกลูกกระสุนลูกหลงจนเสียหายไปเกินครึ่ง
คนที่เหลืออยู่ไม่กี่ราย ณ บัดนี้ต่างมองไปยังเฉินวั่นหลี่ด้วยความสยองจนเงียบงันราวตั๊กแตนในเดือนหนาว
ในโลกมนุษย์ธรรมดา พวกเขาไม่ก็ปรมาจารย์ใหญ่ที่ชื่อกระฉ่อนประจำแคว้น ไม่ก็ผู้แข็งแกร่งที่สำนักซ่อนตัวส่งออกมาปฏิบัติภารกิจ กินส่วยบูชาจากตระกูลมั่งคั่ง ดำรงอยู่เหมือนผู้เฒ่าผู้เทพเหนือหัวคน
แต่ ณ ที่แห่งนี้ ณ ขณะนี้ พวกเขาก็คือแกะในคอกที่รอวันถูกฆ่า ชีวิตตายอยู่ในหนึ่งความคิดของเฉินวั่นหลี่ทั้งปวง
"พวกเจ้า……" เฉินวั่นหลี่กวาดสายตามองผู้คนทั้งหลาย เพิ่งได้ออกปากได้สองคำ ก็มีคนหนึ่งในนั้นคุกเข่าลงกราบอย่างหวาดกลัวจนตัวสั่นทันที
"ท่านปรมาจารย์เฉิน! พวกเราไม่เคยลงมือเลย! พวกเราเป็นได้แค่คุ้มกองตามคำสั่งของสำนักเท่านั้น!"
คนที่เหลือแม้ใจเดือดเจ็บแค่ไหน ก็ไม่กล้าให้อาการใด ๆ หลุดออกมาแม้ครึ่งนิ้ว
เฉินวั่นหลี่คนนี้กล้าหาญเกินกู่กลับ ไม่เกรงกลัวสำนักซ่อนตัวแม้เพียงครึ่งหยด ใจเย็นชาเหี้ยมโหด ไม่มีภาระทางจรรยาบรรณแม้แต่เสี้ยวเดียว!
ถ้าอยากฆ่าก็ฆ่าจริง ตายไปก็ตายเปล่า ๆ ไม่มีใครมาว่า!
เหล่านั้นจึงทำได้เพียงส่งความหวังอยู่ลึกในใจ หวังว่าสือโพเทียน ผู้ล้ำเลิศท่านนี้จะรีบกลับมาโดยไว แล้วประหารเฉินวั่นหลี่เสีย!
เฉินวั่นหลี่เงียบงันไปครู่หนึ่ง หยางปาต้ารีบหัวเราะแห้งแก้เก้อทันที "วั่นหลี่ นายควรไปดูการถอนพิษให้หลิงอวี่ก่อนไม่ใช่เหรอ!"
หลิงอวี่?
เฉินวั่นหลี่สะดุดใจ แล้วกวาดสายตามองรอบตัวโดยสัญชาตญาณ ถังหลิงอวี่มาแล้วเหรอ? อยู่ตรงไหน?