ชิงหลงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ตกลงให้พาจูเชว่ไปด้วย
ฝ่ายหนึ่งเพราะรู้จักนิสัยของเฉินวั่นหลี่ดี อีกฝ่ายหนึ่งคือยิ่งรู้จักคุนหลุนลึกซึ้งเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกว่า ควรมีคนเตือนเฉินวั่นหลี่เสียบ้าง!
เฉินวั่นหลี่มีความกล้าหาญรอบกายไม่มีผู้ใดต้านทาน มีพลังกลับหันฟ้าดินได้ แต่คุนหลุนกลับเป็นความสะสมที่ลึกไม่มีที่สุ้!
ความสะสมนั้นไม่ใช่พลังของคุนหลุน หากแต่เป็นทรัพยากรหลายพันปีของวงการศึกษาศาสตร์ต้าเซี่ย รวมถึงอัจฉริยะนับร้อยปี
เมื่อเทียบกันแล้ว แม้แต่ตระกูลใหญ่ก็เพียงดั่งปลวกเท่านั้น
เฉินวั่นหลี่กวาดตระกูลใหญ่ได้อยู่แล้ว แต่หากอยากใช้ท่าทีเช่นนั้นไปเผชิญกับสำนักที่ซ่อนเร้นจากโลก หรือแม้แต่คุนหลุน นั่นคือหนทางสู่หุบเหว!
แม้จะมีหยวนเจินเสินคุ้มครอง ก็ยังคือหนทางแห่งความตายนับหมื่น!
ทั้งสองกำลังจะออกจากฐานทัพกลุ่มมังกร ก็เห็นรถยนต์แปลกหน้าคันหนึ่งแล่นเข้ามา
"อะไรกัน?" ชิงหลงยกคิ้ว
ยังไม่ทันได้เข้าใจสถานการณ์ รถคันนั้นก็มาถึงหน้าตัวแล้ว
ผู้ที่ลงมาจากรถเป็นทหารธรรมดาคนหนึ่ง เขาคำนับแบบทหารแล้วหยิบบัตรประจำตัวออกมา พูดเสียงดังว่า
"ผู้บัญชาการสั่งให้ส่งพลเมืองสองคนนี้มาที่นี่! จดหมายฉบับนี้ถึงชิงหลง!"
พูดจบ เขาเปิดประตูหลังรถ
ภายในมีอู๋ซือเปินที่หน้าตาซูดซาด และซ่งเจียวเจียวที่เต็มไปด้วยความงงงวย
ชิงหลงมุมปากกระตุก รับจดหมายนั้นไว้
เฮ้ย ยุคไหนแล้วเนี่ย โทรศัพท์โทรไม่ได้ หรือข้อความส่งไม่ได้?
เขียนจดหมาย เขียนจดหมายนี่ไม่ใช่หมายความว่าปฏิเสธไม่ได้หรือ?