ทุกคนพร้อมกันหันกลับไปมอง เห็นนักพรตอายุกลางคนนำคนอีกเจ็ดแปดคนเดินรี่เข้ามาในศาลารับแขก
จางจิ่วเห็นผู้มาถึงก็รีบเข้าไปทักทาย "ศิษย์พี่หลิว!"
ผู้มาคือนักพรตหลิวโดยแท้ ช่วงนี้ใบหน้าของเขาบูดบึ้งเย็นชา ไม่ปรานีประสาน ชี้มือไปที่ยาวิเศษในมือเฉินวั่นหลี่แล้วเอ่ยทันที
"ดีนักแล เจ้าเก่า จิ่ว เจ้ากล้าลงมือเก็บยาวิเศษส่วนตัวไปให้คนอื่น?"
"???"
เฉินวั่นหลี่เอียงคอ แสดงสีหน้าก้มขำไม่ขำออกมา
จางจิ่วรีบกระทบมือแสดงความเคารพ "ศิษย์พี่โปรดพิจารณาด้วยความชัดเจน ยานี้เป็นของมิตรสำนักเฉวียนเจิน นักบำเพ็ญเฉิน มอบแก่ปรมาจารย์เฉิน ไม่เกี่ยวกับสำนักของเรา!"
เฉินหลิวจื่อยิ้มแฉ่งกล่าวว่า "ศิษย์พี่หลิว ก็เป็นเช่นนั้นแหละ"
แต่นักพรตหลิวกลับส่งเสียงหึหึเย็นชา "เจ้าพูดเพ้อเจ้อ นายไม่ได้มาจากสำนักเฉวียนเจิน แล้วจะถือเทียนหลววเชาติดตัวมาได้อย่างไร
ศิษย์สำนักเฉวียนเจินกล้ากล่าวเท็จปกป้องกบฏสำนักหลงหู่ ช่างน่าขยะแขยงจริง ๆ!"
เฉินหลิวจื่อขมวดคิ้ว รอยยิ้มบนใบหน้าอ้วนก็หายไป "ศิษย์พี่หลิวพูดเช่นนี้ได้อย่างไร?
ไม่ถามหาสาเหตุก่อนแล้วเทสีโคลนรดหัวคน หรือว่าตั้งใจจะใช้วิธีที่เคยใส่ศิษย์พี่เหอของข้าในวันนั้น มาใช้กับข้าบ้าง?"
"เจ้าหุบปาก! เหอเต้าอวิ๋นทรยศต่อสำนัก ก็คือบาปกรรมที่ตนสร้างเอง ถ้าเจ้ายังเพ้อเจ้ออีก ข้าจะฟ้องต่อประมุขสำนักเฉวียนเจินของพวกเจ้าเป็นแน่ ให้เจ้ารับโทษฐานปั่นป่วนเรื่องมโนมาย!"
นักพรตหลิวด่าปิดปากด้วยความโกรธเกรี้ยว แล้วหันไปมองเฉินวั่นหลี่ กล่าวว่า "เฉินวั่นหลี่ เทียนหลววเชาเป็นของสำนักหลงหู่ของข้า ก่อนที่พวกเราจะตกลงการแลกเปลี่ยน เจ้าห้ามนำมันไป!"