เฉินวั่นหลี่พยักหน้าเบา ๆ แต่ไม่ได้หยุดยืน ตรงดิ่งไปยังที่นั่งโซฟาริมกระจกบานเลื่อนจรดพื้น
"ไอ้นี่มันใครวะ! หน้าด้านชะมัด! ลูกเจ้าสำนักไหนกัน อวดศักดิ์ใหญ่โขนัก!" หวังฮู่เห็นท่าเข้าท่าไม่ค่อยสวย จึงบ่นอึดอัด
ด้วยฐานะของพวกเขาทั้งหลาย ไอ้คนนี้กล้าเหิรเกรียจขนาดนี้ ไม่ถึงบ้างไม่กล่าวสักคำ เดินหลังหมุนหนีไปเฉย ๆ!
"ท่านหวังอย่าเพิ่งเอะอะ!" หยวนซินมู่หน้าเย็นวาบ ตวาดสักคำ แล้วรู้สึกว่าไม่ควรทำให้ตระกูลหวังขุ่นเคือง จึงลดเสียงต่ำลง "คนผู้นี้คือผู้ที่พวกเราไม่มีทางยั่วยุได้!"
"เชอะ คำพูดท่านหยวนผมฟังไม่เข้าใจเลยนะ ในแผ่นดินชางหยวนนี่ มีสักกี่คนที่ผมไม่มีทางยั่วยุได้?"
หวังฮู่หัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง แล้วเหมือนนึกอะไรได้ จึงพูดขึ้น "หรือว่าจะเป็นคนที่เพิ่งพูดถึงกันนั่นเหรอ?"
พูดพลางสายตาของเขากวาดมองไปยังทิศทางของเฉินวั่นหลี่ อายุยังน้อย นอกจากแรงกดดันอันน่าสะพรึงแล้ว มองไม่เห็นสิ่งใดอัศจรรย์เลย จะมีวิชาเล่นงานระดับพระเจ้าผีสางได้ยังไง? เขาไม่เชื่อหรอก!
จู่เทียนโหย่วตอนนี้ก็รู้ตัวทัน นั่น... นั่นคือปรมาจารย์เฉินหรือเนี่ย? อายุยังเยาว์นัก นับตั้งแต่ได้ยินเรื่องราวที่บอดี้การ์ดเล่าให้ฟัง เขาก็ใฝ่ฝันอยากเห็นตัวจริงมาตลอด
ตอนนี้แทบจะวิ่งเข้าไปทักทายเดี๋ยวนั้น แต่ถูกหยวนซินมู่ห้ามเอาไว้
ชั่วขณะนั้น คนทั้งหลายต่างมีความคิดในใจไม่เหมือนกัน แต่สายตากลับเทไปที่เฉินวั่นหลี่ทั้งหมด