“แค่นี้ก็รู้ได้เลยว่าเป็นสิ่งเล็กบรรจุมหา!” เฉินวั่นหลี่พลังออกมาไม่หยุด
ในญาณของเขา เบื้องหน้าประตูนั้น ดูเหมือนจะเชื่อมต่อไปยังมิติอีกหนึ่ง
ภายในมิตินั้น เปล่งแสงสีเขียวมรกตเรืองรอง ตามแสงนั้นสำรวจเข้าไป เห็นต้นกล้าไม้ขนาดเท่าฝ่ามือหนึ่งต้น
ลำต้นเป็นสีเขียวอ่อนใสกระจ่างระยับ แผ่พลังของฟ้าดินอันราวกับธรรมนิยมออกมาเป็นระลอก
เพียงให้ญาณเข้าใกล้ ก็รู้สึกถึงความโปร่งใสแจ่มชัดในจิตอย่างฉับพลัน
“งั้นแหล่งพลังของเจดีย์เทียนอวิ๋นคือต้นไม้นี่?”
เฉินวั่นหลี่ขบริมฝีปาก ณ ตอนนี้เข้าใจแจ้งชัดแล้วว่า องค์เจดีย์เทียนอวิ๋นต่างหากที่เป็นของวิเศษเชิงพื้นที่
เหมือนกับตัวแหวนที่ใช้เก็บของนั่นแหละ ส่วนพลังพิเศษของเครื่องรางต่าง ๆ ในเจดีย์เทียนอวิ๋น ล้วนมาจากต้นไม้ในพื้นที่ภายในนี้ทั้งสิ้น
แน่นอน แหวนเก็บของทั่วไปมักเก็บสิ่งมีชีวิตไม่ได้
แต่ต้นไม้ในเจดีย์เทียนอวิ๋นนี้ ชัดเจนว่ามีชีวิต
เพียงดึงต้นนี้ออกมาได้ คุณค่าของเจดีย์เทียนอวิ๋นก็จะลดฮวบลงทันที
เฉินวั่นหลี่แม้ไม่รู้ที่มาของต้นไม้นี้ แต่เขารับรู้ได้ถึงจิตวิญญาณแห่งฟ้าดินที่บรรจุอยู่ข้างใน
เข้มขลังยิ่งกว่าของวิเศษห้าธาตุทุกชิ้นที่เขาเคยได้มา
เฉินวั่นหลี่ลองทดสอบโดยสัญชาตญาณว่าจะดึงต้นกล้าออกมาได้หรือไม่
ทว่าพอดีที่ญาณของเขากำลังจะแตะต้องต้นกล้า ดาบใหญ่หนึ่งเล่มก็พุ่งทะยานข้ามอากาศมา
รังสีดาบเฉียบคม สะบัดญาณของเฉินวั่นหลี่กระเจิงออกไปทันที
“ผู้ใดห้ามเข้าใกล้ต้นเต่าหยวน!” เสียงเย็นชาดังขึ้นลอยมากลางอากาศในเจดีย์