"นี่มันเป็นเวทไฟอะไรกันแน่!" สือเยว่เฟิงจ้องมองด้วยตาเป็นประกายว่าตาข่ายเชียนจีที่ตนใช้นั้นถูกเปลวไฟสีทองของเฉินวั่นหลี่กลืนกินหายไปภายในชั่ววะหนึ่ง
เปลวเพลิงม้วนไหลนำพาสุดยอดพลังแห่งสวรรค์และแผ่นดินบดขยี้ตรงมาที่สือเยว่เฟิง
คลื่นความร้อนราวกับระเบิดปรมาณูพุ่งเข้าปะทะหน้า สือเยว่เฟิงรู้สึกราวกับเนื้อทั้งตัวจะถูกย่างจนสุก
หนี! เป็นความคิดเดียวที่หลงเหลือ!
สือเยว่เฟิงไม่ทันคิดถึงลูกน้องที่นำมาด้วย แม้แต่หลานชายแท้ ๆ ก็ทิ้งได้ สะบัดขาวิ่งหนีทันที
แต่ตอนนี้เปลวไฟมาถึงตัวแล้ว เศษประกายไฟหนึ่งเม็ดพุ่งกระทบร่างสือเยว่เฟิง
เขารีบเคลื่อนพลังภายในทั้งหมดที่มี ห่อหุ้มประกายนั้นไว้ก่อนที่มันจะลุกลามทั่วร่าง
พลังที่สั่นสะเทือนอยู่ในประกายเม็ดนั้นทำให้เขาใจสั่นขวัญหนี
แค่เศษประกายเล็ก ๆ หนึ่งเม็ด ก็มีพลังที่แม้เขาใช้กำลังทั้งหมดก็ยังรับยาก จินตนาการออกว่าถ้าโดนเปลวเพลิงทั้งลำมันพ่นใส่ คงถูกเผาเป็นเถ้าธุลีที่ตรงนั้นแน่นอน!
เมื่อเห็นเปลวไฟสีทองพุ่งมามากขึ้น เขารู้ว่าหนีไม่รอดแล้ว ความตายใกล้เพียงเอื้อม จึงส่งเสียงคำรามอย่างคลุ้มคลั่ง "เฉินวั่นหลี่! เจ้าบังคับให้ข้าทำ! เย่อู่เทียน! มันคือเขาบังคับข้า!"
ประโยคนี้ตะโกนออกมาอย่างสิ้นหวังสุดชีวิต
เฉินวั่นหลี่อึ้งไปครู่ มันเกี่ยวอะไรกับเย่จุนเชินกันแน่? ไอ้ตัวดีนี่พูดถึงเย่จุนเชินซ้ำแล้วซ้ำอีกทำไม!
วินาทีถัดมา พื้นดินสั่นสะเทือนรุนแรงราวกับจะแตกร้าวถึงแก่นโลก
โดยเฉพาะในอุโมงค์ การสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่า