ในห้องพักข้าง ๆ มีเสียงประตูเปิดดังขึ้น
แล้วก็มีเสียงหัวเราะแซ่ซ้องแว่วมาว่า “คุณชายซีจะหาปรมาจารย์เฉินหรือ? คุณชายซีรู้จักที่มาของปรมาจารย์เฉินหรือยัง ถึงจะออกตามหาเขา?”
“ไม่รู้! ฉันไม่สนใจหรอกว่าเขาที่มาอะไร กล้านอนกับพี่สะใภ้ฉัน ทำให้พี่ชายฉันต้องใส่หมวกเขียว ถ้าฉันไม่ฆ่าเขาให้ตาย ฉัน...”
วังซีเกอแสดงอาการโกรธกริ้วอย่างมาก ราวกับว่าตัวเองประสบเหตุการณ์แบบนั้นมาจริง ๆ
“ข่าวก็มีนะคะ ขึ้นอยู่ว่าคุณชายซีจะเสนอราคาแค่ไหน!”
“มามา” คนนี้หน้าตาสวยงาม ดูอายุไม่เกินสามสันต์ แฝงเสน่ห์เต็มเปี่ยม
วังซีเกอหยิบธนบัตรกำมือหนึ่งจากกระเป๋าที่ตัวออกมาทันที แล้วสอดเข้าไปในรอยตัดชายกระโปรงของ “มามา”
ท่าทางนั้นชำนาญราวกับเป็นนักเลงเรื่องหญิงตัวจริง
“มามา” ยืนยิ้มแฉ่งอยู่กับที่ ยอมให้เขาทำอย่างนั้น เพราะในสถานบันเทิงแบบนี้ ท่าแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติ
ทว่ามือที่สอดเงินกลับหยุดค้างอยู่กลางทาง วังซีเกอถามว่า: “ตอนนี้ปรมาจารย์เฉินยังอยู่ในเมืองชิงเหมิงอยู่หรือเปล่า?”
“อยู่สิคะ! แต่คุณชายซีจะหานักเลงสักสองสามคนมาทำร้ายปรมาจารย์สายบู๊ให้พิการ นั่นเป็นไปไม่ได้หรอก”
“เจ้าแค่บอกที่อยู่มา นอกนั้นไม่ต้องยุ่ง!” วังซีเกอสอดธนบัตรกำมือหนึ่งเข้าไปในอกเสื้อของเธอ
ทันทีที่มือของเธอว่างลง กระบี่ยาวเล่มหนึ่งพุ่งออกมาจากที่ใดไม่ทราบ แทงตวัดตรงเข้าที่หน้าอกของ “มามา”
“ฮ่าฮ่าฮ่า เด็กน้อย เจ้ายังอ่อนหัดเกินไป! พูดไม่กี่คำก็เปิดช่องโหว่ให้เห็นแล้ว! เจ้าไม่ถามเลยด้วยซ้ำว่าปรมาจารย์สายบู๊คืออะไร