"สองคนนี้คือต้นเหตุ ย่อมต้องพาไปด้วยอยู่แล้ว! เรียกนับจำนวนคน แล้วออกเดินทางทันที"
เฉินวั่นหลี่กล่าวเสียงหนาว แล้วเดินมุดตรงไปยังด้านหลังศาลาใหญ่
หานเจิ้งเข้าใจทันที รีบเดินตามไป
ราชันหมาป่าหิมะกับราชันคนงูวาฬต่างก้าวออกมาหนึ่งก้าว กวาดสายตาเย็นชาผ่านผู้คนทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น รวมถึงพวกของเซียวจ้านด้วย
"จากบัดนี้เป็นต้นไป ทำตัวสุภาพกันหน่อย ใครกล้าทำอะไรที่ฉันเห็นว่าฟุ้งซ่าน ฉันจะฆ่ามันทิ้ง!"
ประโยคเย็นเยียบของราชันหมาป่าหิมะ พร้อมกับแรงกดดันของผู้บรรลุขั้นเหนือมรรคช่วงปลาย ลงมาปรากฏเหนือศีรษะของทุกคน
ทุกคนรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ทำให้เข่าอ่อนปวกเปียก
ทั้งคนที่อยากแอบหนี คนที่อยากหลบซ่อน รวมถึงพวกที่อยากไปส่งสาร ทุกคนแข็งค้างอยู่กับที่!
ลานใหญ่ด้านหลัง ณ ขณะนี้ว่างเปล่าไม่มีสักคน
หานเจิ้งเดินตามเข้าไป ไม่พูดพล่ามทำการใด ๆ โดยทันทีที่เห็นแผ่นหลังของเฉินวั่นหลี่ก็คุกเข่าลืดลงมาทันที
"ขอนบูชาเจ้านาย ผู้น้อยประมาท มิได้ปฏิบัติตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้านายแต่แรก กระนั้นก็มิใช่ไร้สาเหตุ!
กุยอวี่จื่อฝึกวิชาชั่วร้าย จิตใจมักวุ่นวายสับสน และขี้โมโหง่าย หากวันนั้นผู้น้อยบอกว่าใต้ทะเลกุยหมิงไม่มีสิ่งใดได้มา เขาย่อมสอบสวนอย่างเข้มงวดถึงผู้ที่ลงไปในทะเล
ครานั้น เรื่องที่คนทั้งหมดใต้ทะเลกุยหมิงถูกลงคำสาบานข้อจำกัดก็ปิดบังไว้ไม่อยู่
เมื่อนั้นพวกเราย่อมไม่มีทางได้รับใช้เจ้านายอีกต่อไป กลัวว่าคงถูกขังไว้ในคุกน้ำแข็งแห่งคุนหลุนกันทั้งหมด!"
หานเจิ้งกล่าวในลมหายใจเดียว ใบหน้าซีดขาวราวกับตกใจสยองยิ่งนัก
เฉินวั่นหลี่ค่อย ๆ หันกลับมา มองลงมาที่หานเจิ้งจากที่สูง "งั้นเหรอ?"