ทะเลรัสเซีย มหาสมุทรไร้ขอบเขต
เยลีนาเพิ่งจะยืนหยุดตัวบนหลังอสรพิษนางครุฑได้ ปีบเดียวกลับพบว่าตัวเองอยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร
"อ๊ะ!"
เยลีนาร้องเสียงเล็กๆ เธอฝืนสติให้ตั้งมั่น จึงค่อยตระหนักได้ว่าสัตว์น้ำตนนี้เคลื่อนที่ในทะเลได้เร็วยิ่ง
ความเร็วระดับนี้ช่างยังเหนือกว่าเวลาเรือรบเร่งเครื่องเต็มกำลังเสียอีกหลายส่วน
ส่วนเฉินวั่นหลี่ก็ยืนอยู่ข้างหน้าของเธอ ความอบอุ่นแผ่ออกจากร่างเขาไม่ขาดสาย มิฉะนั้นด้วยความเร็วและสายลมเยือกแข็งเช่นนี้ เยลีนาสงสัยว่าอีกไม่นานตนเองคงจะแข็งเป็นน้ำแข็งตาย
ผู้ชายที่ทรงพลังถึงเพียงนี้จริงๆ!
ทุกสิ่งเบื้องหน้าเยลีนารู้สึกเหมือนอยู่ในความฝันไปซะแล้ว
"ท่านปรมาจารย์เฉิน ท่านจะไปที่ฐานทัพเพื่อแก้แค้นจริงๆ หรือ? ท่านต้องรู้ไว้ว่าการกระทำนั้นเทียบเท่ากับการประกาศศึกกับเครื่องจักรของรัฐ!"
เยลีนาพูดขึ้นเสียงเบา
"หรือเหรอ? เมื่อคราวที่พวกเจ้าโยนระเบิดลงมา นั่นไม่ใช่การประกาศศึกกับข้าแล้วหรือ?" น้ำเสียงของเฉินวั่นหลี่เรียบนิ่ง เหมือนจะไม่เอาสิ่งที่เรียกว่าฐานทัพตาตำหนิเอาเสียเลย
"ภายในฐานทัพมีกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดของรัสเซีย! และเรื่องนี้ถ้าไล่รากไปถึงที่สุด บ้างก็อาจมีแต่ฝ่ายทางการถูกคนชักจูงหลอกล่อก็เป็นได้!"
เยลีนาพยายามต่อว่าอีกประโยค
แล้วก็ได้ยินเสียงของเฉินวั่นหลี่ที่น่าสะพรึงกลัว "ไม่มีใครหนีรอดได้ ตายให้หมด!"
"......"
เยลีนาชาจนไปทั้งตัว หรือว่า...ตอนนี้ตนเองควรเลือกที่จะไม่พาเฉินวั่นหลี่ไปที่ฐานทัพ?
แต่เธอรู้ดีว่าคำว่านำทางนั้นเป็นเพียงคำเลื่อนลอย เข้าถึงที่ที่มีผู้คนเมื่อใด เฉินวั่นหลี่ย่อมค้นหาฐานทัพได้ตลอดเวลา
ดังนั้น...เฉินวั่นหลี่มองออกมาตั้งแต่แรกแล้วว่าเธอมีตัวตนไม่ธรรมดา ใช้เธอเป็นเหยื่อล่อทดสอบ?