ขณะนี้ผิงฉีไห่ หานเจิ้ง และเโอลา ทั้งสามคนตัดสินใจจะสู้แล้ว ยังเป็นการกระตุ้นคนทั้งที่ให้ฮึกเหิมขึ้นทันที
“เฉินวั่นหลี่มันหยิ่งผยองเกินไปแล้ว ไม่เอาคนฝีมือดีทั้งโลกวางตาด้วยซ้ำ! คิดว่าตีกองทัพชั้นสามได้ ยิงเครื่องบินตกได้สองสามลำ แล้วจะไม่มีผู้ใดในแผ่นดินสู้ได้แล้วเหรอ?”
“พวกเรามีคนขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงวงการบำเพ็ญเพียรแห่งตงหยิง วงการบำเพ็ญเพียรของประเทศไหนก็ตีราบได้!”
ฝูงชนส่งเสียงหัวเราะเยาะขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า บางคนมีความยินดีปรากฏบนใบหน้า บางคนกลับแสดงรอยเยาะหยัน
“ลงมือเถอะ!” เดสมันกลับเป็นคนก้าวออกไปก่อนเป็นคนแรก
เฉินวั่นหลี่ก็เงยหน้าขึ้น ไม่ใช่ว่าเขาประมาท ไม่ใช่ว่าเขาหยิ่งผยอง แต่ผลวิญญาณน้ำแข็งนั้น เขาไม่มีทางยอมปล่อยไปเด็ดขาด
ยิ่งไปกว่านั้น ตรงหน้าก็มีแค่สามคน อ๊ะ ไม่ใช่ สี่คนระดับเหนือธรรมชาติ! ยังมีเดสมันที่ซ่อนความลึกอยู่อีก!
แต่แล้วมันจะเป็นอะไร? เมื่อก่อนในป่าไผ่เลือด ก็ฆ่ามันมาแล้วไม่ใช่สองสามคนเหรอ?
สามคนก็ฆ่า สี่คนก็ฆ่า! ส่วนพวกตัวต่อตัวไส้นั้น ไม่สน ฆ่าก็ฆ่าไป!
อะไรคือแผนเฉพาะหน้า เฉินวั่นหลี่ขี้เกียจจะไปคำนวณ!
“ปาก!”
เดสมันก้าวข้ามเส้นที่เฉินวั่นหลี่ขีดไว้ในก้าวเดียว ตอนห่างกันหลายสิบเมตร หน้าอกเริ่มขยับขึ้นลงไม่หยุด แล้วแหวกปากออกกว้าง พ่นงูไฟออกมาหนึ่งตัว
งูไฟเมื่อสัมผัสอากาศทันที กลายร่างขยายใหญ่ขึ้นอย่างกึกก้อง กลายเป็นมังกรไฟยาวสามวา
มังกรไฟเพลิงพุ่งตรงหน้าเฉินวั่นหลี่
ทุกที่ที่ผ่านไป อากาศส่งเสียงไหม้ได้ปาดปะทุ ภาษะร้อนแดกดันเหมือนจะอบให้ความชื้นรอบด้านแห้งเหี่ยว