ราชากู่ใกล้จะก้าวข้ามขั้นธรรมดาเข้าสู่ระดับเหนือธรรมดาแล้ว ยามที่บ้านเมืองตกอยู่ในห้วงวิกฤตเช่นนี้ ไม่รู้ว่าหล่อนจะเลือกซ่อนงำต่อไป หรือกระโดดข้าออกมาในคราเดียว
ความคิดนี้แวบผ่านในหัว เฉินวั่นหลี่ก็รับสาย แล้วเสียงของหลิวอีอีก็ดังขึ้นจากปลายสาย
"ยินดีด้วยนะท่านเฉิน ที่ได้เลื่อนเป็นผู้เหนือธรรมดา! แม่ของฉันอยากให้ท่านมาร่วมประชุมที่สำนักกู่สักครั้ง จะสะดวกหรือไม่เอ่ย?"
"แม่ของเจ้าเลือกเวลาเก่งจริง ๆ นะ!" เฉินวั่นหลี่กล่าวอย่างมีนัย
"แม่บอกว่า จะเดินทางไปเมี่ยนเตี้นก็ต้องผ่านสำนักกู่อยู่แล้ว ถือเป็นการแวะทางธรรมดา!" หลิวอีอีทำท่าเหมือนเป็นแค่สายส่งสารเท่านั้น
"???" เฉินวั่นหลี่ขมวดคิ้วขึ้น "ทำไมเรื่องที่ฉันจะทำ พวกเจ้ากลับรู้ชัดกว่าตัวฉันเสียอีก?"
"อิอิ เมียถูกจับตัวไปแล้ว นายจะไม่มารึไง?" หลิวอีอีหัวเราะคิก
เฉินวั่นหลี่อึ้งอีกครั้ง ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับถังหลิงอวี่ มีคนรู้ไม่กี่คน แม้แต่ชูอีเหยินกับถังเหยียนหรานยังไม่ทราบ แต่กลับเป็นแม่ลูกคู่นี้ที่อยู่ไกลถึงชายแดนกลับรู้?
"นายรู้ได้อย่างไร?"
"นายมาถึง ฉันจะเล่าให้ฟังเอง!"
"???"
วางสายแล้ว เฉินวั่นหลี่ไล่เรียงความคิดเสียใหม่
หรือว่าถังหลิงอวี่กับผู้เหนือธรรมดาสามคนแห่งคุนหลุนจะเคยไปที่สำนักกู่?
งั้นคุนหลุนกำลังวางแผนอะไรกันแน่?
ตอนนี้สถานการณ์ก็ชัดแจ้งแล้ว ไม่ว่าคุนหลุนต้องการอะไร ทั้งต่อหน้าที่และต่อความแค้นส่วนตัว ต่างก็ไม่คิดปล่อยเขาไป
ต่อหน้าที่ ก็คือความจริงและสถานการณ์ที่เย่อู่เทียนบอกให้เฉินวั่นหลี่ไปเห็นด้วยตาตัวเอง
ต่อความแค้นส่วนตัว ก็คือความเกรี้ยวกราดจากความอาฆาต และการที่เฉินวั่นหลี่ไม่ยอมก้มหัวสวามิภักดิ์!