“ผู้ใดทรยศต่อสตรีแห่งตระกูลถังข้า สิบพันมรณะก็ไม่อาจชดใช้บาปนี้!” ถังหลิงอวี่พูดจริงจังเต็มหน้า
“???” ถังเหยียนหรานหุบปากลง ไม่แน่ใจว่าถังหลิงอวี่พูดจริงหรือแกล้งทำ!
เมื่อก่อนนางมักคิดว่าถังหลิงอวี่เป็นผู้เฒ่าผู้หนึ่งแห่งโลกภายนอก ผู้สูงส่งเหนือการเข้าถึง
แต่พอคบหากันมากขึ้น นางจึงค้นพบว่าสตรีผู้นี้มันสมองเหลื่อมล้ำนิดหน่อย!
ไม่เพียงปากร้าย ยังขี้เหล่กระโดดโลดเต้น!
ครั้งนี้ยืนกรานว่านางประสบการณ์ในยุทธภพน้อยเกินไป ต้องพาไปงานประชันยาเม็ดเพื่อเปิดหูเปิดตา
แต่มาถึงจังหวัดชางหยวน ยังไม่ทันได้เปิดหูเปิดตา ก็ได้ยินข่าวว่าเฉินวั่นหลี่สังหารปรมาจารย์ใหญ่แห่งตระกูลหยวน แล้วบุกเดี่ยวเข้าตระกูลชาง
ถังเหยียนหรานอ้อนวอนขอร้องไม่กี่ประโยค ถังหลิงอวี่ก็ยอมเดินทางมาด้วย
นางคิดว่าสตรีผู้นี้ก็น่าจะห่วงใยเฉินวั่นหลี่อยู่เหมือนกัน
แต่ประโยค “จะตายอย่างไร” นี้ ทำให้นางอ้าปากค้างทันที
“แต่เจ้าตัวนี่ก็ยอดมนุษย์จริง ๆ นะ……เชอะ……โทสะเพราะนางงาม ข้ามพันลี้มาล้างแค้น วีรบุรุษแท้!”
ถังหลิงอวี่แลบลิ้นเลียริมฝีปาก พิจารณาการกระทำของเฉินวั่นหลี่แล้ว แม้นางก็ต้องยกนิ้วชม ชายชาตรีควรเป็นเช่นนี้!
รักชัดแค้นชัด กล้าหน้าตรงไป!
ไม่กลัวเรื่อง ก่อเรื่องได้ ก็มีฝีมือปิดเรื่องได้!
เพียงแต่มองถังเหยียนหรานแล้ว เอ๊ะ… คงผูกใจคนอย่างนี้ไว้ไม่อยู่หรอก?
“ไปกันเถอะ!” ถังเหยียนหรานเงียบไปนาน สุดท้ายพูดออกมาได้แค่ประโยคเดียว
“ไป? เฉินวั่นหลี่หมดสภาพไปแล้ว ตอนนี้ก็แค่กระดูกเปล่าห่อหนัง ปรมาจารย์ใหญ่ทั้งสามเมื่อย้อนกลับมา แค่นิ้วเดียวก็จิ้มตาย!”
“อะไรนะ!” ถังเหยียนหรานอ้าปากค้าง นางฝึกตนยังน้อย เห็นแต่เฉินวั่นหลี่อวดบารมีเกรียงไกร กลับมองไม่ออกไปกว่านั้น
“แต่ก็จริง อีกดอนนี้วิ่งหนีไปกับสาวเจ้าเสเพลแล้ว ไม่เกี่ยวกับพวกเราแล้ว! งั้นก็นั่งรอดูเขาตายยังไงล่ะ!”
“???”
……
เฉินวั่นหลี่ตอนนี้ไม่รู้เรื่องทางนั้นเลย เขาดึงชูอีเหยินมาไว้ข้างกาย แล้วมองไปยังชางอวิ๋นเฮ:
“เมื่อครู่เจ้ายังอ้างว่าจะฆ่าข้าให้ถึงตาย ไม่มีใครอยู่ต่อ ต่อว่ายอมแพ้เร็วขนาดนี้เชียว? ไม่รอปู่ทวดคนที่สองของตระกูลชางก่อนหรอ?”