ชั่วขณะนั้น สีฟ้าบนแผ่นดินเปลี่ยนไป พื้นที่รอบด้านราวกับถูกดาบหนึ่งเล่มผ่าแหวก คมปราณกระจายเป็นสายรุ้งพุ่งปะทะเข้ากับลูกไฟ!
โครม เสียงระเบิดดังกึกก้อง
ลูกไฟยักษ์แตกกระจายสี่ทิศใต้แรงกระแทกของคมปราณ กลายเป็นเศษประกายไฟนับไม่ถ้วนที่ดับสูญในความว่างเปล่า
ในดวงตาของเซ็นอิจิ นามิมีรอยยิ้มภาคภูมิแวบหนึ่ง — นี่คืออำนาจแห่งการปกปักของเทพ เพียงเหยียบมือก็ทำลายการโจมตีของเฉินวั่นหลี่
เหล่าผู้คนรอบข้างต่างร้องประกาศ "เทพอะมาเทราซึ! ขอเทพปกปักเป็นหมื่นปี" ความคลั่งไคล้บนใบหน้าราวกับเห็นอำนาจเทพที่แผ่ออกจากดาบศักดิ์สิทธิ์จะฉีกเฉินวั่นหลี่เป็นเสี่ยง ๆ
"ทองเหลืองก้นปล่องชิ้นไหน กล้าเรียกตัวเองว่าวัตถุศักดิ์สิทธิ์?"
เฉินวั่นหลี่หัวเราะเสียงดัง ดาบยาวด้านหลังแบนปรากฏขึ้นในมือทันที พลังธาตุไฟพวยพุ่งออกมา
ใบดาบถูกเปลวเพลิงแดงชาดปกคลุม ดุจกลายเป็นใบมีดเทพแห่งเพลิงฟ้า พร้อมเสียงคำรามของเปลวระเบิดพุ่งเข้าหาคมปราณ
เซ็นอิจิ นามิกล่อมคาถาในปากไม่หยุด ส่งพลังวิเศษทั้งหมดเทลงสู่ดาบเมฆสวรรค์
แสงสีเขียวนอกใบดาบแน่นหนายิ่งขึ้น คมปราณพุ่งทะยานยาวสามวา ปะทะเข้ากับดาบยาวของเฉินวั่นหลี่
วินาทีที่สีเขียวและสีแดงสวมทับกัน ก๊าง เสียงดังแหบแห้งดังขึ้น
ดาบโลหิตแดงแห่งไท่กู่ของเฉินวั่นหลี่ระเบิดคำราม ขณะที่แสงสีเขียวของดาบเมฆสวรรค์กลับมืดหม่นลงทันที
สีหน้าเซ็นอิอิจิโร่เปลี่ยนไป ปลายปากมีเลือดไหลซึมออก ความตื่นตระหนกแล่นผ่านดวงตา — อำนาจผู้พิทักษ์เทพ กลับแพ้ในหนึ่งกระบวน?
ผู้ที่งงงันไม่ต่างจากเขาคือเหล่าพรานวิญญาณที่อยู่ในที่นี้
"ทั้งสามท่านผู้เฒ่า ขอโปรดลงมือด้วย!"
เสียงพูดจบลง เห็นพลังวิญญาณเทพสามดวงในศาลาเจ้า ดุจแสงสีเขียวพุ่งทะยานเข้าสู่แสงดาบของดาบเมฆสวรรค์