เมื่อมองดูยาดันหลอมไขกระดูกในมือเฉินวั่นหลี่ หลิวอีอีแทบใจสลาย!
ของโป๊ะเจ๊ะชะมัด!
แค่น้ำมันศพนิดเดียว จำเป็นต้องเสียยาดันล้ำค่าขนาดนี้เลยรึไง?
เฉินวั่นหลี่หัวเราะเยาะออกมา แค่พิษน้ำมันศพกลบจิตเพียงเล็กน้อย ไม่ว่าจะฝังเข็ม วิชาส่งพลังงานปราณเข้าหลัง หรือแม้กระทั่งเวทไม้ ล้วนแก้ได้ทั้งสิ้น
แต่มีข้อเดียว ต้องถอดเสื้อผ้า!
เรื่องถอดจนหมดตัวนี่ เฉินวั่นหลี่แค่ลังเลใจเท่านั้นเอง
หลิวอีอีคว้าเม็ดยาชำระล้างไขกระดูกไปจากมือเขาในทีเดียว แล้วดันเฉินวั่นหลี่ออกไปนอกประตู "ฉันเชื่อแล้วว่าคุณเป็นสุภาพบุรุษตัวจริง ที่แล้วมาฉันใจแคบคิดร้ายคนดี ฉันขอโทษท่านปรมาจารย์เฉิน!
ท่านปรมาจารย์เฉินเพียงรออยู่นอกประตูสักครู่ เรื่องเล็ก ๆ แบบนี้ ไม่ต้องรบกวนท่านลงมือเอง ฉันขอทำหน้าที่แทน!"
"……" ปากเฉินวั่นหลี่กระตุก ก็แค่ยาดันหลอมไขกระดูกหนึ่งเม็ดเท่านั้น จำเป็นต้องประจบขนาดนี้เลยรึ?
……
ตอนที่เฉินวั่นหลี่กำลังจะจัดการปัญหาของซ่งเจียวเจียวให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยเดินทางไปเมืองปั้ย ณ เมืองปั้ยนั้นกลับคึกคักไปด้วยผู้คนเสียแล้ว
นักบำเพ็ญระดับชั้นนำที่มีชื่อเสียงทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แทบทั้งหมดต่างมารวมตัวกันที่นี่
จำนวนไม่ถือว่ามาก มีเพียงสิบกว่าคน
แต่ละคนล้วนเป็นผู้ที่ปลดปล่อยพลังรบระดับปรมาจารย์แปดดวงได้ แม้ขั้นบำเพ็ญจะยังไม่ถึง แต่ก็มีของวิเศษประจำตัวที่ปลดปล่อยพลังรบเทียบเท่าได้ทั้งนั้น
พวกเขาไม่ได้เป็นชาวเมียนเตียนทั้งหมด แต่มาจากทั่วทุกแดนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แม้กระทั่งชาวังสุสี เจ้าดวงตามังกรแห่งสยามที่เข้าสังกัดในนามเฉินวั่นหลี่ ก็อยู่ในนั้นด้วย
ในคฤหาสน์กว้างของตระกูลปั้ย ณ บัดนี้ เมล็ดดอกเลือดบูรพ์ในแจกันหยกวางอยู่บนโต๊ะให้ทุกคนชม
พลังปราณอันเข้มข้นและสรรพคุณยาที่แผ่ออกมาพร้อมพลังแห่งเลือดบูรพ์ที่คุโชน แม้เป็นเพียงปรมาจารย์ธรรมดาก็สัมผัสได้