ทากาฮาระคุงกำด้ามดาบยาวด้วยขวา ข้อนิ้วเริ่มขาวซีด ในดวงตาทั้งสองพยาบาลความโกรธไว้ไม่อยู่
เขาคือผู้เชี่ยวชาญดาบระดับสูงสุด เมื่อวิชาดาบก้าวสู่ขั้นเริ่มแตกฉานก็ออกจากยุทธภพมา ดาบในมือเคยดื่มเลือดมานับไม่ถ้วน จึงไต่ถึงจุดสูงสุดในวันนี้
ดาบของเขา คือดาบเพื่อฆ่าคน!
แต่แม้ผู้เชี่ยวชาญที่หลอมร่างมาจากเลือดและเพลิงอย่างเขา เมื่อเห็นภาพอันสยดสยองตรงหน้าก็ยังอารมณ์พลุ่งพล่าน
"พวกนักรบต้าเซี่ยโหดเหี้ยมไร้มนุษยธรรม ถึงกับสังหารชาวบ้านธรรมดาของญี่ปุ่นข้าเช่นนี้!"
ทากาฮาระคุงจ้องเฉินวั่นหลี่ไม่กะพริบ
บรรดาแกนหลักของตระกูลมิยาโมโตต่างเบิกตาโพลง เลือดฝัดใส่จนเหลือประมาณ
ผู้ที่ได้รับมอบหมายให้ป้องกันบ้านเก่าแก่ของตระกูลมิยาโมโตล้วนเป็นกำลังหลักของพวกเขา วันนี้กลับถูกเฉินวั่นหลี่สังหารไปกว่าร้อยคน จะไม่เกลียดได้อย่างไร
เฉินวั่นหลี่ไม่แม้แต่จะเสียเวลาตอบ เมื่อศัตรูยืนอยู่ต่อหน้า ใครจะไปทาน้ำตาใจนุ่ม
เมื่อพวกเขากล้าอุ้มดาบปืนออกมายืน ก็ต้องมีสติรับรู้ว่าอาจถูกฆ่า!
ผู้ฆ่าคนย่อมถูกคนฆ่า กฎนี้ก็เพียงเท่านี้!
เมื่อครั้งมูรากิจับคนรักของหวงฝูชิงหวั่นมาเพื่อเป็นเครื่องมือกดดันตระกูลหวงฝูจนถึงขั้นจะฆ่า พวกเขาเคยใยบรรจงว่าคนนั้นเป็นเพียงคนธรรมดาหรือ?
เมื่อตระกูลมิยาโมโตกล้าหยิบมือกับเขา ก็ต้องรับมือกับความเดือดดาลและการทารุณย้อนกลับของเขา
"ยูกิชะ! เจ้าคนทรยศ กล้าพาคนบุกเขาตระกูลมิยาโมโต! เจ้าจะต้องไม่ตายดี!"
"เขาน่ะเป็นใครกันแน่?" ทากาฮาชิถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
เขายังรักษาความเป็นประมุขของตระกูลมิยาโมโตไว้ สีหน้าไม่เปลี่ยน น้ำเสียงหนาวเย็น สายตาจดจ่ออยู่ที่มิยาโมโตยูกิชะราวงูมีพิษ
มิยาโมโตยูกิชะไม่พูดอะไร
ทากาฮาระคุงกล่าวเย็นชา "เจ้าก่อเรื่องถึงขั้นนี้ ไม่สมควรเป็นศิษย์ของข้า ทากาฮาระคุง อีกต่อไป"