“วิชาม่านน้ำแข็งมายา!”
เฉินวั่นหลี่ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ในเชิงที่เคร่งครัดแล้ว ณ บัดนี้เขามีเวทมนตร์ในการครอบครองเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือดวงตาเทพหยินหยาง
และยังบำเพ็ญดวงตาเพลิงจริงสุริยันได้เพียงครึ่งหนึ่ง
ตามที่บันทึกไว้ในคัมภีร์แพทย์เซียนสวรรค์ เมื่อเข้าสู่ขั้นแก่นทอง เวทมนตร์จะก่อกำเนิดขึ้นเอง
ต่ำกว่าขั้นแก่นทอง ย่อมไม่มีเวทมนตร์
ดวงตาเทพหยินหยางนับเป็นเรื่องบังเอิญ ที่ญาณก่อตัวก่อนกาล จึงได้บำเพ็ญล่วงหน้า
สำหรับพลังในปัจจุบันของเขา ทุกครั้งที่ใช้ ย่อมเป็นการสูญเปล่ามหาศาล ต้องพึ่งเม็ดยาเซียนทั้งนั้น
ดังนั้นเขาจึงไม่ได้รีบร้อนไปบำเพ็ญดวงตาเพลิงจริงจันทรา
ส่วนตอนนี้ เขากำลังหล่อหลอมสองมหาสมุทรชี่เลือดและอวัยวะภายใน ใช้พลังธาตุแห่งฟ้าดินอันบริสุทธิ์ที่ได้จากบุญกุศลมาบ่มเนื้อกาย
มหาแผนเสวียนอู่แห่งที่นี่เดิมที ใช้หินทะเลหมื่นปี สมบัติธาตุน้ำที่แม้แต่วงการนักบำเพ็ญยังเห็นเป็นสมบัติล้ำค่า เป็นฐานของแผน
แล้วยังดึงพลังมังกรเขียว หนุนธาตุไม้จากรากไม้วิเศษปฐมภูมิ ทำให้ภูมิประเทศแห่งนี้แสดงร่างแท้ของเสวียนอู่ คือเต่ากับงูสวมสวาท
เมื่อมองจากฟ้าสูงลงมา จะเห็นทะเลสาบเปรียบดังเต่าเทพประจำอยู่ ต้นไม้ร้อยปีดัดตัวยาวเหยียดเป็นงูเขียวขดอยู่บนร่างเต่า
ทำให้ความอุดมสมบูรณ์ของธาตุน้ำในมหาแผนทั้งหมด เทียบได้กับดินแดนสมบัติธาตุน้ำของสำนักใหญ่บางแห่งบนดาวบำเพ็ญ
เฉินวั่นหลี่อยู่ ณ ที่นั้น จึงปล่อยวิญญาณธาตุน้ำชะโลมกาย
ได้แรงสนับสนุนจากภูมิประเทศเสวียนอู่อีกชั้น ร่างกายกลายเป็นประดุจหยกวิเศษ ส่องประกายสีเขียวแห่งธาตุไม้
วิญญาณน้ำที่ประกอบด้วยธาตุไม้บ้าง ซ่อนอยู่ในเนื้อเลือดเส้นเอ็นและกระดูกของเขา บรรจุแน่นจนเต็มปรี่
หนังดั่งทองเนื้อดั่งเหล็ก ชี่เลือดมโหฬารดั่งมหาสมุทร ดวงตาเทพและร่างกาย ณ บัดนี้บรรลุความสมบูรณ์ทั้งหมด
ยิ่งไปกว่านั้น เหนือจุดวิญญาณ ยังมีพลังธาตุแห่งฟ้าดินที่สำหรับขั้นบำเพ็ญปัจจุบันของเขา หยิบออกมาใช้ไม่มีวันหมด