เมื่อได้ยินเสียงดังกึกก้อง ทุกคนต่างรีบวิ่งออกมาจากด้านใน
ถังเหยียนหรานกับชูอีเหยินเป็นคู่แรกที่พุ่งออกมา เพียงก้าวออกมาก็เห็นมิยาโมโตะ ยูกิชะแขวนคออยู่บนตัวเฉินวั่นหลี่
"ดูไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่าออกไปข้างนอกรอบเดียว ก็จะถูกผู้หญิงกินจนไม่เหลือซากอีกครั้ง! ไม่ต้องห่วงความปลอดภัยของเขาเลย ยังไงก็ควรห่วงว่าถ้าผู้หญิงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ บ้านจะอยู่กันไม่ไหวจะทำยังไงดี!"
ความวิตกที่ซุกซ่อนอยู่ลึกในแววตาของชูอีเหยิน ชั่วขณะที่เห็นยูกิชะ ก็กลายเป็น "ความหึงหวง" จนหมดสิ้น!
ถังเหยียนหรานไม่สนใจ "คำพูดไร้สาระ" ของหล่อน ใบหน้างามที่เย็นชาราวน้ำแข็งกลับซ่อนความเป็นห่วงเป็นใยไว้ไม่มิด:
"พี่หลิงอวี่บอกว่าเธอได้รับบาดเจ็บ หนักมากหรือ?"
เฉินวั่นหลี่ยิ้ม ผลักมิยาโมโตะ ยูกิชะออกไปข้าง ๆ แล้วคว้ามือถังเหยียนหรานเอาไว้อย่างเป็นธรรมชาติ:
"ไม่เป็นไร กลับกันพวกเธอไม่โดนอะไรรบกวนใช่ไหม? ไม่มีใครฉวยโอกาสมาสร้างความวุ่นวายใช่ไหม?"
"สร้างความวุ่นวาย? พวกนั้นอยากก็จริง แต่เห็นบารมีของเธอแล้ว คงตกใจจนขาดสติไปพร้อมกันหมด!" ถังเหยียนหรานส่ายหน้า
ชูอีเหยินเอียงคอมองมิยาโมโตะ ยูกิชะ: "ดูท่าทางเธอไต่เตียงมังกรขึ้นได้แล้วสินะ? ซี้ๆ เจียวเจียวของฉันเอ๋ย เจียวเจียวที่น่าสงสารของฉัน..."
พูดไปพูดมา หล่อนก็ตัวสั่นค้างขึ้นมาทันที: "แล้วเจียวเจียวไม่กลับมากับพวกคุณเหรอ?"
"???" เฉินวั่นหลี่ร้องฮ้าออกมา
ตั้งแต่ยังอยู่ที่เมืองชายแดน เขาก็ฝากให้วูสือเบินส่งซ่งเจียวเจียวกลับมาแล้ว
ทำไมถึงยังไม่มา?
……
ข่าวการกลับมาของเฉินวั่นหลี่ เมื่อลวี่เทียนคุนส่งกลับไปยังสำนักกุ้ยหยิน ผู้อาวุโสทั้งหลายของสำนักกุ้ยหยินก็ตัวสั่นจนหนังศีรษะชาไปทั้งหัว
ขณะนี้ ผู้อาวุโสทั้งสี่แห่งสำนักกุ้ยหยินมารวมตัวกันที่ศาลาประชุม แต่ละคนสีหน้ามืดคล้ำแปรปรวนไม่ต่างกัน