เห็นแค่นั้น ผู้ทรยศสองคนพาเมซีสเดินเข้ามา
ดวงตาคานมีดาแฝงความโกรธ “งั้นสองคนก็ทรยศไปด้วยสินะ”
“ไม่ใช่การทรยศ เป๋าหลุนซังตายไปแล้ว พวกเราจะมีทางเลือกอื่นอีกไหม?” ผู้ทรยศที่นำทางกล่าวเสียงหนักแน่น
คานมีดาเงียบงัน
“นายยังรอผู้ชายเหลืองคนนั้นอยู่เหรอ? เขาไม่ใช่คนของพี่เมาซัง เขาจะไม่ใยดีต่อชะตากรรมของพวกเราหรอก! ทำไมนายยังไร้เดียงสาขนาดนั้น!”
เมซีสพยักหน้ายิ้ม “พูดถูกแล้ว คานมีดาเป็นแค่เด็กไร้เดียงสาที่เดินออกมาจากห้องทดลอง เขาจะไปรู้อะไรว่าการต่อสู้ต้องใช้ภูมิปัญญา!”
ด้านหลังคานมีดาคือบุคคลแกนกลางหลายสิบคน ตอนนี้ทุกคนต่างมีสีหน้าซับซ้อน
การยอมจำนนไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาปรารถนา!
แต่คานมีดากลับวางความหวังไว้บนผู้ชายเหลืองเพียงคนเดียว ยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกว่ามันเป็นเรื่องตลก!
ต้าเซี่ยไม่ได้มีฐานรากอะไรมากในแถบเมาซังเก๊า เมื่อเผชิญสงคราม ปัจเจกหนึ่งคนจะทำอะไรได้อีก?
“คานมีดา ฉันให้โอกาสเลือกครั้งสุดท้าย! นายไม่มีทางเป็นไปอีกแล้ว!” เมซีสเงยคาง
คานมีดาไม่เอ่ยปาก
“เขายังมีทางเลือกอยู่ แต่นายไม่มีจริง ๆ!”
เสียงภาษาอังกฤษสำเนียงแปร่งดังขึ้น คานมีดายกหน้าขึ้นอย่างดีใจ
เมื่อเห็นว่าที่มาเป็นเพียงเฉินวั่นหลี่กับเชียงหลงสองคน ความดีใจของคานมีดากลับซับซ้อนขึ้นมาก
“ใครน่ะ?”
เมซีสเงยหน้ามองไป
เห็นแค่ชายสองคนเชื้อสายเหลืองเดินมาเคียงกัน
“นายเป็นใคร?” เมซีสมีข้อสันนิษฐานอยู่แล้ว แต่ก็ยังเอ่ยถามออกมา
เฉินวั่นหลี่ไม่ตอบเขา กลับมองไปที่คานมีดา “นายยังมีทางเลือก จะลองดูไหม?”
ริมฝีปากคานมีดาสั่นเทาเล็กน้อย “เหมือนที่นายเคยพูดไว้น่ะเหรอ... ช่วยเหลือคนที่ทั้งหมดที่กลายเป็นผีดิบ?”