ในฐานะผู้เป็นเจ้าภาพของงานในวันนี้ และจุดสายตาที่ทุกคนมองมา การมาถึงของเฉินวั่นหลี่ย่อมดึงดูดความสนใจของทุกคนไว้อย่างแย่ไม่ได้
เมื่อได้ยินเสียงจากทางประตูว่า "ท่านปรมาจารย์เฉินมาแล้ว" ทุกคนต่างหันศีรษะมองไป
ที่ประตูใหญ่ เห็นกลุ่มคนกำลังโอบล้อมชายหนึ่งกับหญิงสามคนเดินเข้ามา
หญิงงามทั้งสาม คนในงานกลับไม่มีใครไม่รู้จัก ไม่ว่าจะเป็นชูอีเหยินและซ่งเจียวเจียว ผู้บริหารฝ่ายบริหารของกลุ่มบริษัทเฉิน หรือถังเหยียนหราน แม้ไม่คุ้นเคยสนิท ก็เคยเจอกันในวงธุรกิจมาแล้ว
มีเพียงชายที่เดินนำอยู่ด้านหน้าเท่านั้น ที่สวมฉลององค์สีเทาอ่อนยาวกร่อม ดูอ่อนชาแต่แฝงความเย็นชาอยู่ภายใน
คนในงานไม่มีใครไม่รู้จักชื่อเสียงของท่านปรมาจารย์เฉิน แต่ก็มีไม่น้อยที่ยังไม่เคยเห็นตัวจริง
คนที่รู้จักต่างเกรงขลาดเป็นที่สุด ส่วนคนที่ไม่รู้จักยิ่งไม่กล้าพูดอะไรโดยพลการ
บรรยากาศในงานเลี้ยงขนาดใหญ่กลับตกอยู่ในความเงียบแปลกประหลาดเป็นเวลาชั่วขณะ
"ท่านปรมาจารย์เฉินทุกวันนี้คือบุคคลระดับเซียน ที่ยอมเสด็จมาในงานเลี้ยงของพวกมนุษย์ธรรมดาอย่างพวกเรา ช่างเป็นเกียรติยิ่งนัก!"
ในฝูงชน หญิงสาวหน้าตาค่อนข้างสวยคนหนึ่งก้าวออกมาหนึ่งก้าว หัวเราะเบา ๆ
หล่อนสวมชุดเดรสสีนิลราตรี คอขาวผอมสวยงามสวมสร้อยทับทิมเม็ดใหญ่ เรียบร้อยสง่างามแต่ยังคงความสดใสแบบหญิงสาว
หลายคนจำได้ว่าเธอคือจ้าวว่านชู ธิดาสาวของตระกูลจ้าว ทันใดนั้นทุกคนก็บ่นในใจว่าตระกูลจ้าวช่างเจ้าเล่ห์เหลือเกิน
ชื่อเสียงอันโหดเหี้ยมของเฉินวั่นหลี่เลื่องลือไปทั่ว แต่ก็มีฉายาความหล่อเลอะติดตัว ผู้หญิงสวยย่อมเจรจาได้ง่ายกว่า
แต่คนในงานล้วนเป็นนักสังคมตัวยง มีคนต่อคำทันทีว่า