เฉินวั่นหลี่ยิ้มอย่างเยือกเย็น “แม้จะแปลกใจสักหน่อย แต่จุดประสงค์ก็สำเร็จแล้วไม่ใช่หรือ!”
เจ้าแห่งชาวเงือกอึ้งไปชั่วขณะ ก็ใช่แล้ว มันฟังดูเป็นอย่างนั้นจริง!
เป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่เพื่อทำลายทวนมารมืดที่กำลังหลอมรวมตัวให้กระจายออกจากกันหรอกหรือ สิ่งที่รวมพลังงานไว้ในตัวเดียวน่ะอันตรายเกินไป!
แต่เมื่อพลังงานถูกทำให้อ่อนแอลงและแตกกระจายแล้ว แม้จะดูเหมือนพลังงานวิ่งพล่านไปทั่ว ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีวิธีแก้ แค่ยุ่งยากกว่าเท่านั้น!
“เจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บหรือ? หรือจะพักสักครู่แล้วค่อยว่ากัน?” เจ้าแห่งชาวเงือกมองดูร่างกายของตนเองที่ถูกพลังงานระเบิดจนขาดรุ่งริ่ง แล้วถามเฉินวั่นหลี่ขึ้น
“ไม่เป็นไร!”
เฉินวั่นหลี่กระโดดพุ่งขึ้นจากทะเล ตอนนี้ทั้งตัวเขาเปียกปนโลหิต จากการต่อสู้ดุเดือดต่อเนื่องบวกกับแรงระเบิดเมื่อครู่
ถ้าเป็นคนธรรมดา คงต้องคิดหนักเหมือนเจ้าแห่งชาวเงือกอยู่แล้วว่าควรพักหรือไม่
แต่ไอ้คนนี้ มันพุ่งทะยานออกจากผิวน้ำโดยตรง สะบัดดาบยาวเพียงครั้งเดียว คมดาบก็บดขยี้ปราณกระบี่มารมืดที่ลอยกระจายรอบ ๆ จนแหลกลาญ
กล้าหาญรุนแรงถึงเพียงนี้ กับภาพของผู้รอบรู้ที่เพียงเห็นร่องรอยเล็ก ๆ ก็อนุมานได้ถึงเรื่องกบฏภายในเผ่าชาวเงือกเมื่อก่อนหน้า ช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว
เจ้าแห่งชาวเงือกอ้าปากค้าง สมองคิดไม่ออกว่าคนคนเดียวจะ “แยกร่าง” ได้ถึงเพียงไหน!
โครม! โครม!
เฉินวั่นหลี่สะบัดดาบยาวอีกหลายครั้ง ต้องยอมรับว่าพลังมารมืดที่ลอยกระจายรอบตัวนั้นมีมากเกินไป พลังงานที่บ้าคลั่งเช่นนี้ จะใช้แรงคนแก้อย่างเดียวย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย
เขาสะบัดดาบยาวไปด้วย พร้อมวิ่งฝ่าไปยังตำแหน่งของผลวิญญาณสุยหยวนอย่างคลั่งไคล้ พอไปถึงก็พบว่าผลวิญญาณยังสมบูรณ์ดี จึงยิ้มแย้มทันที ไม่พูดพล่ามอะไร ดึงรากขึ้นมาทั้งรากแล้วใส่ลงในแหวนเก็บของ