เฉินวั่นหลี่บอกว่าจะไปหาหวังโหยวชื่อ ทำให้หวังซีเกออึ้งไปครู่หนึ่ง แต่พอรู้ตัวทันก็รีบถามอย่างระแวง
“เจอพี่ชายฉันไปทำไม ก่อนหน้านี้พี่ชายฉันนัดคุณ คุณก็ปฏิเสธไป แล้วตอนนี้กลับ…”
ตระกูลเยว่วางกับดักไว้ใหญ่โตขนาดนี้ ทุกทีต้องรวมหวังโหยวชื่อเข้าไปในการคำนวณด้วยแน่ เขาเป็นศัตรือเป็นมิตรกันแน่ เฉินวั่นหลี่ก็ยังไม่แน่ใจ
ถึงแม้จากครั้งที่ได้เผชิญหน้ากัน หวังโหยวชื่อดูจะเป็นบุรุษผู้เปิดเผยตรงไปตรงมาก็ตาม
แต่ยิ่งเป็นบุรุษตรงไปตรงมาท่ามกลางบรรดาทายาทตระกูลใหญ่ ยิ่งมีโอกาสที่เขาจะเคารพนับถือลำดับฟ้าดิน พระเจ้าแผ่นดิน บิดามารดาและอาจารย์
ใครจะไปรู้ว่าภายใต้อิทธิพลของอาจารย์เขา หนึ่งในเจ็ดบรรพชนแห่งคุนหลุน ไอ้คนนี้จะเอนเอียงไปทางญาติหรือทางเหตุผล
เหตุผลน่ะ หลายทีมันเป็นได้ว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งก็มีเหตุผลของตัวเอง แต่ความผูกพันญาตินั้นแน่นอนตายตัว
อีกทั้งคลังลับนั้น หวังโหยวชื่อไปถึงก่อนแล้ว คงได้ข้อมูลชั้นต้นมาเรียบร้อย
จะศัตรือจะมิตร ไปเผชิญหน้าดูก่อนก็ย่อมได้ประโยชน์เสมอ!
เฉินวั่นหลี่ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังหวังซีเกอ จึงพูดตรง ๆ ว่า “ตอนนี้ฉันยังไม่แน่ใจว่ามีตัวปลอมอยู่จริงไหม แต่ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะไปหาเขาแล้ว”
“ทำไม? เขา เขายังไปสร้างความเสียหายให้ชื่อเสียงของคุณทั่วไปหมดเลยนะ…” หวังซีเกอพูดออกมาโดยไม่ทันคิด
หมิงเฟยอวี่ที่คุกเข่าอยู่กับพื้นสะดุ้งเฮือก ไอ้บ้า ที่แท้ก็เฉินวั่นหลี่จริง ๆ นี่เอง!
สองคนนี่แสร้งกันไม่เล่นด้วยซ้ำ ฉันยังอยู่ตรงนี้อยู่นะ! ต่อไปจะไม่ฆ่าฉันปิดปากกันใช่ไหม!
หมิงเฟยอวี่ตกใจจนหน้าชา สาบานอยู่ในใจว่าเอาให้ตายเถอะ ที่ไม่ตบตัวเองให้หมดสติซะก่อนที่ประโยคนั้นจะหลุดออกมา