ชูอีเหยินมองปฏิกิริยาของชิวซูอิ่งแล้วก็แอบด่าในใจ อีกหนึ่งปีศาจสาวที่ถูกเฉินวั่นหลี่หลอกหลอนจนหลงมัว
"เรื่องโรงงานยา นายต้องจับตาให้แน่น ยาขับโรคระบาดต้องเร่งเริ่มการผลิตโดยเร็วที่สุด ฝ่ายตระกูลชิวเกิดปัญหาขึ้นแม้แต่อย่างเดียว ฉันจะเอาความผิดทั้งหมดมาคิดกับนาย!
แต่ถ้าการผลิตไม่มีปัญหา ฉันจะบันทึกคุณงามความดีนี้ไว้ให้ ความแค้นเก่าแก่ในอดีต ลบล้างกันให้หมด!"
ชูอีเหยินพูดเรียบ ๆ แล้วก็เติมประโยคปิดท้าย "จำไว้ นี่เป็นเพียงความแค้นส่วนตัวระหว่างฉันกับนายเท่านั้น!"
"ลุงคนที่สอง นายไม่ยอมปล่อยเขาจริง ๆ หรอ" ชิวซูอิ่งถามออกมาโดยไม่ยับยั้ง
ชูอีเหยินหายใจออกทางจมูกเบา ๆ "นายคิดว่าฉันเป็นนักบวชใจดีอะไรงั้นเหรอ? นายคิดว่าฉันยืนรากหยั่งรากอยู่ที่ฮั่นตงได้ เพราะคุณทวดไปเอ่ยปากดี ๆ กับท่านเฉียนแค่คำเดียวงั้นเหรอ?"
เธอส่ายหน้า ปรบมือเบา ๆ หนึ่งครั้ง ชายร่างใหญ่กำยำสองคนก็เดินเข้ามาในห้องประชุม
"พาศพหนานกงชื่อกับหนานกงจวิ้น ส่งกลับไปยังตระกูลหนานกง บอกพวกเขาว่า จบเท่านี้ ยังมีทางถอยหลัง ถ้าก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว รออยู่คือเหวลึกนับหมื่นสำนึก!"
ชายร่างใหญ่สองคนพยักหน้ารับ แล้วเดินตรงไปยังศพสองพี่น้องตระกูลหนานกง
หนานกงจวิ้นนั้นตายสนิทมาแล้วนาน
แต่หนานกงชื่อจริง ๆ แค่หมดสติ
เฉินวั่นหลี่ไม่ได้จัดการอะไร ปล่อยไว้ให้ชูอีเหยินเป็นคนตัดสินใจ
ชูอีเหยินเลือกตัดรากถอนโคนโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว
คนอย่างหนานกงชื่อ ตั้งแต่เด็กคือความภูมิใจของตระกูลหนานกง อัจฉริยะยุคพวกนี้ยิ่งเป็นคนทะนงตัวสูง มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะยอมรับความแค้นชิงภรรยา ไม่มีทางเลิกล้างแค้น!
ชิวซูอิ่งมองชูอีเหยินจัดการทุกอย่างอย่างชำนาญ ในใจก็ประมาณการได้พอควร
คนรอบข้างเฉินวั่นหลี่ ถังเหยียนหรานมาไปไร้ร่องรอย ตอนนี้ข่าวสารยิ่งหายากเข้าไปอีก
พ่อลูกตระกูลอู่กับซ่งเจียวเจียวรับผิดชอบงานพัฒนายาจีนทั้งระบบ
เฉียนปิงคุนพ่อลูกดูเหมือนดูแลเรื่องน้ำศักดิ์สิทธิ์เชิงปรีชญากับการระดมทุน แต่ที่ทำจริงคือหน้าที่คุ้มกันคุ้มครอง