สีหน้าของหวงฝูชิงหวั่นเปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้บิดาจะเคยพูดถึงเรื่องที่เงินทุนหลายหมื่นล้านอาจติดค้างอยู่ก็จริง แต่ในความคิดของเธอ นั่นเป็นเพียงผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดเท่านั้น
แต่น้ำเสียงของมูรากิในตอนนี้กลับเป็นเหมือนยืนยันเรื่องนั้นว่าเป็นข้อเท็จจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ไปเสียแล้ว
มูรากิยิ้มอย่างเย็นชา “ชิงหวั่นคงรู้อยู่แล้วว่า ตระกูลมิยาโมโตะของพวกเราสืบทอดมาแล้วหลายร้อยปีในญี่ปุ่น ปฐมบุรุษผู้ก่อตั้งตระกูลคือมิยาโมโตะมูซาชิ ปรมาจารย์ดาบผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในยุคสมัยนั้น วิชาดาบนิเท็นอิจิริวก็คือวิชาที่ปฐมบุรุษสร้างขึ้นเอง
ตระกูลของเราได้รับการเชิญเข้าเฝ้าจักรพรรดิหลายสมัย ในตระกูลเช่นนี้ คำสัญญาหมั้นหมายเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง
การผิดคำสัญญาโดยไม่มีเหตุผล คือการดูหมิ่นตระกูลมิยาโมโตะ!”
พูดจบ มูรากิก็ลงนั่งกลับที่เดิม เทชาจากกาน้ำชาซื่อฉานลงในถ้วยชาซื่อฉานอย่างใจเย็น ไม่รีบร้อน และไม่โกรธเคืองที่หวงฝูชิงหวั่นยังไม่ยอมนั่งลง
เขานั่งหันหลังให้กับเฉินวั่นหลี่และพรรคพวกอย่างสงบนิ่ง เต็มท้องไปด้วยความมั่นใจ ไม่กลัวเลยว่าหวงฝูชิงหวั่นจะสร้างคลื่นลมอะไรขึ้นมาได้
หวงฝูชิงหวั่นเป็นสตรีที่ฉลาดหลักแหลม คิดได้ทันทีจึงพูดขึ้นทันควัน “จะไม่มีเหตุผลได้ยังไง! นายเดินทางมายังต้าเซี่ย มาข่มขู่พี่สาวของฉัน มาเล่นงานพี่เขยของฉัน นายต่างหากที่เป็นฝ่ายประกาศศัตรูกับพวกเราก่อน!”
มูรากิส่ายหน้า “ชิงหวั่นเป็นสาวน้อยที่ฉลาดจริง ๆ นะ! แต่เรื่องนั้นมันคือการต่อรอง ไม่ใช่การข่มขู่
เธ่อรีบร้อนขนาดนี้ หรือว่าจะมีคนในใจแล้ว จึงไม่ยอมยอมรับข้า… เขาสินึง?”
แม้มูรากิจะไม่หันหลัง แต่ความเย็นเยียบในน้ำเสียงทำให้หวงฝูชิงหวั่นขนลุกเกรียวไปทั้งตัว