ไม่มีใครคาดคิดว่าใต้อาคารเก่าที่โทรมโฉ่งฉ่างนี้ จะเป็นอาคารเหล็กคล้ายหลุมหลบภัย
กำแพงและเพดานล้วนหล่อด้วยเหล็กทั้งหมด
หลังผ่านประตูเหล็กสองชั้นมา ในห้องที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์สมัยใหม่ เฉินวั่นหลี่ก็พบชายผิวดำวัยกลางคนผมหยิกฟูทั้งหัว
เขาสวมเครื่องแบบทหาร นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง ลากเมาส์ไปมา เมื่อเห็นเฉินวั่นหลี่เดินเข้ามา ชายผิวดำก็บ่นออกมาเป็นภาษาจีนได้คล่องแคล่วว่า
"ที่ดอกนี่ชะตากรรมเลวร้ายจริง ๆ เน็ตก็ไม่มี ฉันเลยเล่นได้แค่เกมเล็ก ๆ ฆ่าเวลาเท่านั้น!"
"……" เฉินวั่นหลี่รับบรรยากาศที่แปลกประหลาดนี้ไม่ได้ทันที ก็ยืนตึงอยู่ตรงนั้น
"สวัสดี มิตรชาวต้าเซี่ย ผมคือหมัดของเยหลุน ชื่อโวเกิร์ล!" ชายผิวดำลุกขึ้นยืนเดินเข้ามา พร้อมทำท่าจะกอดเฉินวั่นหลี่อย่างอบอุ่น
เฉินวั่นหลี่ถอยไปครึ่งก้าว หลบการกอดนั้นได้ แล้วแสดงสีหน้าไม่พอใจอย่างเปิดเผย "มาเล่นตัวต่อตัวกับฉันเหรอ? นายหมัดของเยหลุน? อีกแป๊บจะมาเป็นสมองของเยหลุนกันใหญ่เลยหรือไง?"
"ฮ่าฮ่าฮ่า! คุณช่างมีอารมณ์ขันจริง ๆ คุณเฉิน! ผมว่าคุณเข้าใจผิดนิดหน่อยนะ นายพลเยหลุนไม่เคยเป็นคนเดียว แต่เป็นหกคน
คุณเข้าใจได้ว่า ตัวผมเองก็คือนายพลเยหลุน แต่นายพลเยหลุนไม่ใช่แค่ผม และผมก็รู้ว่าคุณมาที่นี่เพื่ออะไร"
โวเกิร์ลอายุสี่สิบต้น ๆ ยิ้มแล้วไม่เหมือนพวกผิวดำที่แขนขาแข็งแรงแต่คิดอะไรไม่เป็นเลย ตรงกันข้ามกลับแฝงความเจ้าเล่ห์
"นายรู้จุดมุ่งหมายของฉัน?" เฉินวั่นหลี่เริ่มสงสัยบ้าง
"ช่วงก่อน เพื่อนชาวต้าเซี่ยคนหนึ่งของผมเคยบอกว่า ถ้าเขาไม่กลับมา จะมีชาวต้าเซี่ยแซ่เฉินมาตามหาเขา! ผมว่า คุณน่าจะรู้จักเพื่อนคนนั้นของผมดี"
โวเกิร์ลทำท่าทางเปิดใจ จะเล่าให้ทุกอย่างไม่ซ่อนเร้น