เซียวจ้านมองหญิงสูงศักดิ์ แล้วชำเลืองมองไปยังเฉินวั่นหลี่
ชั่วขณะนั้น เขารู้สึกเลื่อนลอย คนสองคนนี้... หน้าตาค่อนข้างคล้ายกัน? ทั้งจมูกและริมฝีปาก ก็เหมือนกันมาก!
ในทันที ความคิดที่ไม่อาจเชื่อได้วูบผ่านขึ้นในหัวของเขา จนต้องตกตะลึง
ไม่ เป็นไปไม่ได้!
เขารู้จักเฉินวั่นหลี่ตั้งแต่ยุคที่ยังเป็นคนธรรมดาไร้ฐานะ ครอบครัว ที่มา ความสัมพันธ์ของเฉินวั่นหลี่ เขารู้ทุกอย่างหมดแหละ
มันจะไปเกี่ยวข้องกับหญิงสูงศักดิ์แห่งตระกูลชั้นนำแห่งเมืองหลวงได้อย่างไร?
แต่ปฏิกิริยาของหญิงสูงศักดิ์ตอนนี้ก็แปลกจริง ๆ
เธอกัดริมฝีปากแน่น เบ้าตาแดงก่ำ ใบหน้างามซีดเผือด เพียงประโยคเดียว "นายจะมาสอนฉันทำงานงั้นรึ?" ก็ทำให้เธอเหมือนถูกกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรง
เซียวจ้านหันหน้าหนี แล้วสะบัดขับความเดาสาปทั้งหลายในหัวออกไป
แววตาที่หญิงสูงศักดิ์มองเฉินวั่นหลี่ซับซ้อนนัก ความคิดถึง ความรู้สึกผิด ความสงสาร คำพูดนับหมื่นนับพันที่อยากพูดแต่กลืนกลับไป ล้วนรวมกันอยู่ลึกในดวงตา
ผ่านมานานเท่านี้ปี เธอกลับเพิ่งได้เห็นเขาในวัยผู้ใหญ่เป็นครั้งแรก!
แล้วเธอจะมีสิทธิ์สั่งสอนเขาได้อย่างไรกัน?
ได้ยินเสียงฝีเท้าของเหยาเฉิงเจี๋ยที่ทยอยเข้ามาใกล้ หญิงสูงศักดิ์เอ่ยขึ้นทันที "อายุน้อยนักหนอ กล้าพูดจาโอหังเช่นนี้ได้ไง! ยอดยุทธ์ที่ตระกูลเหยาอุปการะอยู่ นายกล้าทุบขาจนพัง ตั้งใจยั่วยุใช่ไหม?"
"???"
เซียวจ้านอึ้งงัน ยอดยุทธ์คนนั้นที่ถูกพิการ ก็ไม่เคยยอมรับตัวว่าเป็นคนตระกูลเหยา และปฏิเสธที่จะระบุว่าถูกตระกูลเหยาว่าจ้าง
ไม่เช่นนั้นเรื่องก็คงไม่จบแค่โยนคนไว้หน้าประตูเพื่อตบหน้าเท่านี้
หญิงสูงศักดิ์อ้างปากรับเสียเองล่ะ นี่มันช่วยเฉินวั่นหลี่หรือ?
เฉินวั่นหลี่ขมวดคิ้ว เปลือกตาตกลงต่ำ
ขณะนั้นเหยาเฉิงเจี๋ยเดินมาถึงหน้าประตู ได้ยินคำของหญิงสูงศักดิ์ก็โกรธจัด "เจ้าพูดเรื่องอะไรของเจ้าน่ะ?"