ที่ตระกูลถัง ในลานเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังสำนัก
ถังหลิงอวี่กำลังเช็ดดาบงูของตน คราว ๆ เหวี่ยงดาบเป็นดอกไม้ดาบไปมา น้ำเสียงสบายใจ
ขณะนั้น ชายวัยกลางคนผู้พาดพิงอาณาเขตอันคมกริบ สวมชุดฝึกยุทธ์ ก็ก้าวเข้ามา
"เฉินวั่นหลี่เจ้าตัวดีนี่ ไม่ยอมอยู่นิ่งจริง ๆ พอมาถึงตระกูลถังก็สร้างข่าวใหญ่ขึ้นมาทันที วิธีการของเจ้าน่ะ กลัวว่าประมุขสำนักกับผู้อาวุโสใหญ่จะต้องเสียท่าหนักเลย!"
ถังหลิงอวี่เฉยเมย มุมปากตกลงเล็กน้อย "พวกเขาก็เป็นห่วงเอง"
"เจ้าไม่กลัวว่าเรื่องจะโตจนเก็บกู้ไม่ไหวเหรอ?" ชายวัยกลางคนถามพลางขมวดคิ้ว
"ตอนนี้เรื่องไหนที่เฉินวั่นหลี่เก็บกู้ไม่ได้อีก!" ถังหลิงอวี่หัวเราะเบา ๆ เหมือนหัวเราะเยาะตัวเอง
"ฉันว่าไม่แน่นะ ในบาร์ชู่นี่มีไม่กี่คนที่รู้ถึงบารมีของท่านปรมาจารย์เฉิน แม้รู้ก็เหอะ ถ้าไม่ได้เห็นด้วยตา จะเชื่อสักเท่าไหร่
แม้แต่ภายในของพวกเราเอง มีเจ้าซึ่งเป็นอัจฉริยะระดับตำนานอยู่แท้ ๆ แต่มีซักกี่คนที่เอาเขาลงตา! พอเกิดเรื่องราวขึ้นจริง ๆ ล่ะก็..."
ชายวัยกลางคนส่ายหัวพูด
"ไม่เป็นไร ก็ถึงเวลาที่จะเปิดหูเปิดตาพวกมันเสียที นอนบนบัญชีเกียรติยศของบรรพชนไปวัน ๆ ถ้าวันหน้าฉันขึ้นไปถึงคุนหลุน ตระกูลถังก็อาจขาดช่วงผู้สืบทอดเสียก่อน!
การให้ถังเหยียนหรานเป็นศักดิ์สิทธิ์หญิงครั้งนี้ คือการเพิ่มชั้นเกราะป้องกันให้ตระกูลถัง ทั้งทีพวกเขาไม่รับน้ำใจ กลับยังจะมาต่อต้านฉันอีก"
ถังหลิงอวี่หัวเราะเยาะเย็น ๆ
"เจ้ามองถังเหยียนหรานดีขนาดนั้นเชียวเหรอ?" ชายวัยกลางคนแสดงความประหลาดใจ
"อืม อีกสองวันข้างหน้าในการทดสอบของจิ่วอวี่เทียนเฉี่ยวโหลว เจ้าจะได้เห็นเอง! ยิ่งไปกว่านั้น หลังของนางยังมีเฉินวั่นหลี่อีก!" ถังหลิงอวี่กล่าวอย่างเรียบเฉย
"ฉันรู้สึกว่าเจ้ามั่นใจเฉินวั่นหลี่แบบหลับหูหลับตาเกินไปหน่อยนะ เขาเก่งแค่ไหนก็เถอะ กลัวว่าคงไม่ถึงขั้นเหนือมรรคนักเร็วขนาดนั้น แม้ถึงขั้นก่อนธรรมชาติแท้จริง ก็ไม่จำเป็นต้องเห็นทางเข้าได้!"