ในพริบตานั้น ชิงหลงและจูเชว่รู้สึกเหมือนเสียงเตือนภัยในใจดังลั่น ทั้งคู่ถอยหนีอย่างรวดเร็ว
จริงอยู่ ทั้งสองคนล้วนเป็นนักรบผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน ไวต่อวิกฤตยิ่งกว่าคนทั่วไป
แต่พญางูเลือดตระกูลนี้ปรากฏตัวขึ้นเมื่อไร พวกเขากลับไม่สำรวจรู้เลยแม้แต่น้อย
ชั่วเวลากระพริบตา ทั้งสองเปิดระยะออกมาหลายสิบเมตร แต่พอหยุดตัวได้ทันที ก็เห็นปากกว้างฟันแหลมคม รออยู่ ณ จุดที่พวกเขาลงพื้นพอดี
กลิ่นคาวปนเน่าเหม็นโชกอบเข้ามา เขี้ยวงูแหลมคมมองเห็นได้ชัดเจน
จูเชว่เงยหน้าขึ้น และเมื่อสบตากับดวงตาสูบฉีดสีชาดนั้น แทบเป็นลม
อะไรกัน! ร่างเร็วขนาดนี้ เหนือกว่าคู่ต่อสู้ฝีมือสูงที่พวกเขาเคยรบมาทุกคน!
ชิงหลงเองก็หนังศีรษะแทบระเบิด ความคิดแรกที่แล่นผ่านสมองคือ สัตว์นี่มันมีฝีมือถึงเพียงใด?
ปรมาจารย์ธรรมดาไม่มีทางกดดันทั้งสองคนได้ถึงขนาดนี้
หรือว่าจะเป็นอสูรสัตว์ระดับเหนือธรรมดา?
ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ชิงหลงกลับรู้สึกว่าสมองตัวเองมีปัญหา เป็นไปได้อย่างไร?
แม้จะมีอสูรระดับเหนือธรรมดาจริง มันจะมาเฝ้าบ้านรักษายามได้อย่างไร?
ขณะนั้นจูเชว่ชักมีดประจำตัวออกมา ส่งพลังทั้งหมดแทงเข้าที่ลำตัวสีแดงชาดตรงหน้า
ได้ยินเสียง "ฉ่าง!"
ปะทัดไฟกระเด็นทั่ว
มีดของจูเชว่หักงอแตกละเอียด สองมือเลือดไหลที่โคนนิ้วหัวแม่มือ แต่ก็ไม่อาจทะลุเกล็ดได้
"ฮื้อ!"
ราชาพญ์งูเลือดโกรธกริ้ว เอียงศีรษะยักษ์ กำลังจะพุ่งชนจูเชว่
จูเชว่มองอะไรไม่เห็น ในสมองเหลือเพียงคำว่า "ตายแน่!"
ชิงหลงอยากช่วยแต่ไม่ทันการณ์ ตะโกนออกมาว่า "ขอชีวิตท่านแม่ทัพเฉิน!"
ขณะนั้นเอง เสียงของเฉินวั่นหลี่ก็ดังขึ้นว่า "ปล่อยพวกมันออกไป!"
ศีรษะยักษ์ของราชาพญ์งูเลือดมาถึงหน้าอกของจูเชว่แล้ว แต่ก็หยุดริกทันที พ่นพลังหยินช่าใส่จูเชว่หนึ่งคำ "ไสหัวไป!"