ธงร่วงลงสู่ความว่างเปล่า ทันใดนั้นก็พ่นหมอกดำข้นพุ่งออกมา ปกคลุมทุกคนไว้ภายใน
เฉินวั่นหลี่ยังคงไร้ซึ่งสีหน้า
ค่ายกล? เขาเฉินวั่นหลี่ไม่เกรงสิ่งนี้เลยแม้แต่น้อย ในคัมภีร์แพทย์เซียนสวรรค์ นอกจากการแพทย์และศาสตร์การต่อสู้แล้ว สิ่งที่เขาถนัดที่สุดก็คือค่ายกล
โดยเฉพาะตอนสร้างอักขระเวทบนฐานธาตุทั้งห้า เขาได้ศึกษาไว้อย่างลึกซึ้ง
เซียวจ้านรู้สึกเหมือนม่านตามืดมิด เหมือนดั่งดำดิ่งเข้าสู่ความว่างเปล่า ต่อหน้าไม่เห็นสิ่งใด มีเพียงความมืดไร้สิ้นสุด
ช่วงแรกยังมีลมเย็นพัดผ่าน ไม่ช้าแม้แต่อากาศก็เหมือนหยุดนิ่งสนิท
หูไม่ได้ยินเสียงใด ๆ มีเพียงความเงียบที่ชวนขนหัวลุก
เซียวจ้านยื่นมือออกไปกลางอากาศ เขามองไม่เห็นมือตัวเอง มือก็ไม่รับรู้ความเย็นร้อนใด ๆ ของอากาศ
สูดหายใจลึก ๆ หลายครั้งผ่านจมูก แต่กลิ่นใด ๆ ก็ไม่ปรากฏ
"อาจารย์ นี่มัน..." เซียวจ้านพยายามอ้าปากพูด แต่กลับไม่ได้ยินเสียงของตัวเอง และไม่มีเสียงใดสะท้อนกลับมา
เขาราวกับตกอยู่ในสภาพแวดล้อม "สุญญากาศ" ที่สมบูรณ์
จอมยุทธ์ใหญ่ทั้งเจ็ดต่างถือธงบัญชาของตน ยืนประจำตามทิศทั้งเจ็ดของค่ายกล ภายใต้การบัญชาการของกุยซูจื่อ โบกธงไม่หยุด
เห็นได้ว่าหกคนยกธงขึ้นพร้อมกัน แล้วชายเฒ่าผู้เป็นเต๋าก็สะบัดธงที่วาดรูปหูลง
ประสาทหูของเซียวจ้านฟื้นกลับมาทันที เสียงราวกับผีร้ายนับไม่ถ้วนคำรามคำรามเข้าแตรหู สั่นสะเทือนจิตวิญญาณจนแทบขาด
ยังไม่ทันตั้งสติ เฒ่าเต่าโยกธงขึ้น กุยเทียนหมิงสะบัดธงที่วาดรูปตาปีศาจลง หูของเซียวจ้านก็หูหนวกสนิทอีกครั้ง กลายเป็นความเงียบสนิท แล้วก็รู้สึกราวกับปีศาจร้ายนับหมื่นนับแสนพุ่งเข้าปะทะหน้า
เซียวจ้านชกมือถอนหมัดอย่างมั่วซั่ว ต่อยจนตัวเองเหงื่อท่วม
กุยเทียนหมิงยกธงขึ้น สิ่งทั้งหมดเบื้องหน้าหายวับไปทันที เหลือไว้เพียงความมืดสนิท