คำพูดของเฉินวั่นหลี่เปล่งออกมา คนทั้งหน้างานต่างรู้สึกโกรธแค้นขึ้นมาในใจกันถ้วน
นี่มันไม่ต่างจากการบอกว่า แม้หนุ่มสาวผู้ดีมีชื่อเสียงแห่งปาฉู่รวมกันหมด เขาก็ไม่เกรงกลัวเลยสักนิด!
อวดดีเกินไป!
คิดว่าปาฉู่ไม่มีผู้ใดหรือ?
กระทั่งหมีเชียนหยางเอง ก็ต้องตกตะลึงในความไม่เกรงใจผู้ใดของเฉินวั่นหลี่
ปาฉู่เป็นหนึ่งในมณฑลที่มีประชากรมากที่สุดของต้าเซี่ย ไม่ว่าจะด้านทหาร การเมือง พาณิชย์ หรือแม้แต่วิชาฝีมือ ย่อมมีผู้เก่งกาจผลิตออกมาไม่ขาดสาย
เบื้องหลังของคนเหล่านี้ที่อยู่ในที่นี้ แทบจะแทนฐานะชั้นนำผู้เก่งกาจของปาฉู่ในทุกวงการ
เฉินวั่นหลี่ใช้เพียงประโยคเดียว ก็จะเดี่ยวสู้กับทุกกำลัง!
ลมหายใจของหมีเชียนหยางเร่งร้อนขึ้น แสงในดวงตาสาดประกาย ไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นความตื่นเต้นหรือความโกรธ
"ไป! พรุ่งนี้เจอกันที่ตระกูลถัง"
เฉินวั่นหลี่ลุกขึ้นยืน พยักมือเรียกถังเหยียนหราน ส่งสัญญาณให้ออกจากที่นี่
หลี่หงหลายก้าวออกมาหนึ่งก้าว ใบหน้าแก่แดงก่ำ เอ่ยเสียงทุ้มต่ำว่า "ท่านปรมาจารย์เฉินได้ฝากลมปราณไว้ในร่างข้าพเจ้า ก่อนจากไป รบกวนช่วยปลดมันออกได้หรือไม่?"
"ปลด? ท่านคิดว่าข้าฝากลมปราณนั้นไว้เพื่ออะไร ถึงได้ปิดกั้นลำพองพิเศษของท่าน?" เฉินวั่นหลี่หัวเราะเยาะหนึ่งเสียง
หลี่หงหลายส่ายหัว เขาเพิ่งสังเกตว่าลมปราณหมุนเวียนไม่สะดวก ลำพองพิเศษถูกปิดกั้น พึ่งพลังภายในของตนเองก็เปิดไม่ได้ จึงเพิ่งตระหนักได้ว่าทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเฉินวั่นหลี่
"อยากให้ปลด ให้หัวหน้าของพวกท่านมาพูดกับข้า!"
เฉินวั่นหลี่ทิ้งประโยคนี้ไว้ โอบกอดถังเหยียนหรานเดินออกไป
หลี่หงหลายกับหนุ่มสาวผู้ดีแห่งปาฉู่ ตลอดจนบอดี้การ์ดกับนักเลงในที่นั้น ต่างแยกย้ายออกไปสองฟาก เปิดทางให้เป็นทางยาว
แม้อานจือเล่ย์ยังคงส่งเสียงร้องโหยหวน หมีเชียนหยางยังคงโกรธกริ้ว แต่ไม่มีผู้ใดกล้าขวาง ได้แต่จ้องมองเฉินวั่นหลี่เดินจากไปอย่างสง่างาม
"ช่างโหดเหี้ยมจริง ๆ ไม่ผิดที่เลื่องชื่อในวงการในฐานะผู้เปี่ยมเลือดเนื้อ!"