มองเห็นทั้งสองคนยังกอดกันอยู่ ชูอีเหยินก็แอบแง้มหน้าแง้มตาอยู่ที่ประตู เผยใบหน้าครึ่งซีกอันราวรื่น ดวงตาเต็มไปด้วยแววกวนโอ๊ย
“เออเนี่ย ตอนที่ไม่มีนาย ผู้หญิงคนนี้แสดงตัวเป็นคนใสสะอาดเยือกเย็นชะมัด! วันๆ ด่าฉันว่าไม่จริงจัง ผลลัพธ์พอนายกลับมาปุ๊บ เออเนี่ย……”
ถังเหยียนหรานเป็นคนหน้าบางอยู่แล้ว จึงอายจนขุ่นเคืองขึ้นมาทันที สีหน้าแดงระเรื่อ สะบัดตัวหลุดออกจากอ้อมกอดเฉินวั่นหลี่
“นายน่ะมันไม่จริงจังมาตั้งแต่แรก! วันๆ เอาแต่พูดจาเพ้อเจ้อกับเจียวเจียว”
“ฉันน่ะเรียกว่าซื่อตรง ส่วนนายนี่มันแบบหน้าซื่อใจคดใช่ไหม?” ชูอีเหยินยิ้มหยิก ตอนแรกกำลังจะเดินหนีไปแล้ว ผลกลับเข้ามาดันประตูแล้วก้าวเข้ามาข้างในเสียเอง
ไม่ทันพูดอะไรก็โอบคอเฉินวั่นหลี่เอาไว้ทั้งมือ ท่าทางเหมือนกำลังจะจูบ
“???” ถังเหยียนหรานโกรธจัด “ปีศาจนี่! ปล่อยเขา!”
ชูอีเหยินแต่แรกก็แค่ทำท่าจะจูบ ไม่ได้มาเป็นจริง พอเห็นดังนั้นก็หยุดท่าทางตามจังหวะ แต่ครึ่งตัวยังแนบแน่นกับเฉินวั่นหลี่อยู่
“โอ๋ แม่หยวนหยางองค์จริงหวงแหนนางรำคาบหรือ? นี่จะมาแย่งผู้ชายกันหรือเนี่ย?”
มุมปากเฉินวั่นหลี่กระตุก เขารู้จักชูอีเหยินดีเกินไป ผู้หญิงคนนี้กำลังสร้างโอกาสให้เขาอีกแล้ว!
ถังเหยียนหรานตอนนี้ยังไม่ทันตั้งตัว แค่มองชูอีเหยินที่แขวนอยู่บนตัวเฉินวั่นหลี่ ท่าทางเชี่ยวชาญและยั่วยวนเพียงใด
หล่อนชัดแจ้งว่าแต่งตัวเรียบร้อยสุดชิด แต่ตอนนี้กลับแสยงฟันทำหน้ากวนใส่เธอเพื่อชิงดี ทว่ากลับแล้กลายทั้งตัวเป็นความยั่วยวนราวปีศาจสาว
เหมือนผู้หญิงแบบที่ทำให้อยากอ้าปากกลืนกินเข้าไปในท้องให้หมดสิ้น!
ผู้ชายกันก็เป็นแบบนี้เองหรือ หลงใหลสาวยั่วยวนขนาดนี้นักหนา!
น่าเสียดายที่ผู้ชายฮั่นตงล้วนเป็นพวกไร้ความสามารถ ทำไมเมื่อก่อนถึงไม่มีใครสักคนแต่งหล่อนไป แล้วไปร้ากรรมคนอื่นเสียเลย!