ในภัตตาคาร เฉินวั่นหลี่สื่อสารกับชิงหลงผ่านญาณไปพร้อมกับยิ้มให้อาดาแอลเป็นระยะอย่างเก้อเขินแต่ยังทำให้ดูสุภาพ กินสเต็กไปเรื่อย ๆ เหมือนคนที่ไม่อยากพูดจาอะไรเพราะเสียงซุบซิบของคนรอบข้าง
อาดาแอลเองก็ไม่พูดอะไร หมกมุ่นอยู่กับสเต็กของตัวเอง
เฉินวั่นหลี่เรียบเรียงข้อมูลที่ชิงหลงส่งมา แล้วส่งสารถามต่อ
"งั้นนายจงใจให้จับโดยสมัครใจ ก็เพื่อจะได้เข้าไปถึงศูนย์บัญชาการของกองรบเทียนฮั่ว แล้วฆ่าเหล่าผู้นำสายสงครามงั้นสิ จากนั้นฉันจะไปเอายาดัดแปลงยีนส์จากฝ่ายกบฏ"
"ใช่! มันคือทางเดียวที่เป็นไปได้ กองรบเทียนฮั่วเบื้องหลังมีหลายประเทศเล่นเกมอยู่ ทั้งผู้ตื่นพลังวิเศษ นักรบกำลังภายในขั้นสูง ต่างคุ้มกันเหล่าผู้นำ ปฏิบัติการตัดหัวยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์
ไม่ทำแบบนี้ แม้โอกาสแทรกซ้อนเข้าไปก็ไม่มี หน่วยมังกรของเราไม่ค่อยมีฐานที่มั่นอะไรในโมซังโก ดังนั้น..."
ชิงหลงยังพูดต่อไม่จบ แต่เฉินวั่นหลี่ขัดขึ้นเสียก่อน
"แผนของนายมันแย่เกินไป ดีที่สุดก็ได้แค่ยาดัดแปลงยีนส์เท่านั้น ฉันเคยเห็นฝ่ายกบฏมาแล้ว เรื่องชนะกองรบเทียนฮั่วนั้นไม่ต้องพูดถึง แค่ยืนต่อสู้กันให้อยู่ก็ยากเย็น"
"แล้วนายมีความคิดอะไรที่ดีกว่างั้นเหรอ สงครามมันควบคุมไม่ได้อยู่แล้ว เราทำได้แค่วางกลเท่านั้น เข้าไปลงมือในสมรภูมิโดยตรงไม่ได้" ชิงหลงพูดไม่ออก
ในหัวของเฉินวั่นหลี่ผุดแผนกล้าหาญขึ้นมาแผนหนึ่ง ที่ให้ประโยชน์กับตัวเองครบทุกด้าน "เอาเป็นงี้ กลางคืนนี้ฉันจะช่วยนายออกจากที่นี่ แล้วนายกลับประเทศไปเถอะ ที่เหลือฉันจัดการเอง
ไม่ต้องเพราะจะหายาให้ฉันไปทำปฏิบัติการตัดหัวจนเสียชีวิตไปเปล่า ๆ ฉันไม่อยากติดหนี้บุญคุณกับหน่วยมังกรใหญ่ขนาดนั้นหรอก!"