ขณะนี้เฉินวั่นหลี่ไม่รู้เรื่องการเจรจาของบุคคลระดับสูงสุดทั้งสองนั้นเลย เขากำลังแสดงวิชาลับสาบสูญของหลงหูออกมาทีละอย่างบนแท่นบูชา
ทำให้ทุกคนเคารพกราบเขาราวกับเทพเจ้า สาวกอุตม์ชายชาตินี้ได้ลิ้มรสความสุขของการไต่ขึ้นสู่ฟ้าเต็มอิ่ม
ตอนเดินลงจากภูเขา มุมปากของเฉินวั่นหลี่ยังโค้งขึ้นเล็กน้อย
ถังหลิงอวี่แอบขันในใจ แซวว่า "ปกตินายคิดลึก ไม่เปิดเผยอารมณ์ แท้ที่จริงก็ยังดีใจเป็นลมๆ แล้งๆ กับอารมณ์ตื้นเขินแบบนี้อยู่นี่นา!"
เฉินวั่นหลี่อ้าวขึ้นมาเสียงหนึ่ง แล้วเบ้ปากตอบ "นี่คือความสุขของการแบ่งปัน เข้าใจไหม? ผมภูมิใจที่ได้ช่วยอนุรักษ์และสืบสานภูมิปัญญาดั้งเดิมอีกครั้ง เข้าใจไหม?"
"เข้าใจสิ ความหวังดีของผู้ชายได้รับการเติมเต็มครั้งใหญ่แล้ว!" ถังหลิงอวี่เบ้ปาก
"นี่มันหมิ่นประมาท! นายก็ไม่ใช่ผู้ชาย คิดว่าตัวเองเข้าใจผู้ชายดีเลยรึไง? ความหวังดีของผู้ชายได้เติมเต็มไปแล้วเมื่อคืนนี! ฮึ!"
เฉินวั่นหลี่ทำหน้าเจ้าเล่ห์ แล้วพูดถึงเรื่องเมื่อคืนแบบมีนัยยะ
ถังหลิงอวี่ใบหน้าแดงก่ำทันที สตรีมารดาอ่อนหวานที่ซ่อนอยู่ก็เผยออกมาโดยไม่รู้ตัว มือลูบไปที่เนื้อนุ่มริมเอวของเฉินวั่นหลี่แล้วบีบแรง
เฉินวั่นหลี่บิดตัวหลบ ปราณคุ้มกาย แล้ววิ่งหนีออกมา ถังหลิงอวี่ไม่ยอมแพ้ง่าย ยกขาตามไปติด
ทั้งสองกลับเหมือนวางเรื่องราวกังวลใจลงชั่วคราว เล่นเกมวิ่งไล่จับกัน
ระหว่างกระโจนพรวดพราด เส้นทางภูเขาที่ขรุขระอันตราย ในก้าวของทั้งสองก็ราบรื่นเสมือนพื้นราบ
ตอนแรกยังทำให้คนที่ผ่านไปมาต้องหันมอง แต่ไม่ช้าสองเงาร่างก็หายไปจากเขาหลงหูโดยสิ้นเชิง
เชิงเขา เฉินวั่นหลี่ปล่อยให้ถังหลิงอวี่ตามจนได้ตัว